Günlərin bir günü səhər Qoca Su Siçanı başını yuvasından çıxartdı. Onun xırda kinli gözləri, qısa tikanlı bığları vardı və quyruğu bir qədər qara rezinə bənzəyirdi. Gölməçənin içində sarıbülbülə bənzəyən balaca ördək balaları üzməyə çalışırdılar; Ana Ördək isə təmiz ağ rəngdə idi, qırmızı ayaqları vardı və balalarına suya necə baş vurmağı öyrətməyə çalışırdı.

Ana Ördək balalarına deyirdi:

- Başınızı suya vura və orda saxlaya bilməsəniz heç vaxt mötəbər cəmiyyətdə yaşaya bilməzsiniz.

Ana Ördək dəqiqəbaşı balaca balalarına suya baş vurmağı və orda necə qalmağı göstərirdi. Lakin ördək balaları ona heç diqqət də vermirdilər. Onlar çox balacaydılar və görünür, mötəbər cəmiyyətdə yaşamağın üstünlüklərini qanmırdılar.

- Ay sizi, dəcəllər! Sözə niyə baxmırsız!?- deyə Su Siçanı qışqırdı.- Elə boğulsanız yaxşıdı!

- Niyə belə danışırsan? - Ana Ördək dilləndi.- Uşaq olmamısan? Hamımız öyrənə-öyrənə gəlmişik də. Əvvəli çətin olur, gərək valideynlər səbr etsin.

- Ah! Nə dedin? – Su Siçanı ufuldadı.- Axı mən valideynlik hissindən uzağam. Mən evli deyiləm, ailə həyatının da nə demək olduğunu bilmirəm. Düzü, heç evlənmək fikrim də yoxdu... Əlbəttə, sevgi yaxşı şeydi, amma məncə dostluq ondan daha qiymətlidir. Bu dünyada həqiqi dostluqdan savayı nəciblik yoxdur. Buna da çox nadir hallarda rast gəlmək olar...

Bu vaxt yaxındakı söyüd ağacının budağında oturub söhbətə qulaq asan Yaşıl Kətanquşu soruşdu:

- Sizcə, əsl dost necə olur, hə?

- Hə, hə, elə mən də bunu bilmək istəyirəm!- Ana Ördək dedi; o, üzə-üzə gölməçənin o biri başına qədər getdi və sonra başını suya salıb ayaqlarını yellətdi, bununla da balalarına daha bir yaxşı nümunə göstərdi.

- Bu nə sarsaq sualdır!- Su Siçanı çımxırdı.- Sədaqətli dost o deməkdir ki, mənə sadaqətli olsun, vəssalam...

- Bəs siz özünüz? Siz sədaqətlisinizmi?- deyə cikkildəyə-cikkildəyə gümüşü budaqlarda hoppanıb xırda qanadlarını ağaca çırpan balaca bir