Milan hersoqu, oğlu...

Prospero (kənard).

Milan hersoqu, qızı sənin bu sözlərini Yalan çıxara bilər. Amma hələ vaxt deyil. İlk baxışdan eşq odu düşüb ürəklərinə, Ey zərif Arielim! Buna görə gərəkdir Sənə azadlıq verim! {Ferdinanda). Bir qulaq asın, senyor! Mənə elə gəlir ki, iddianız yanlışdır! Dediyiniz şəxs deyil, başqa adamsınız siz!

Miranda.

Ah, neyçin mənim atam, bu qədər sərt davranır?! Qarşımdakı bu oğlan dünyada tanıdığım Üçüncü bir insandır. Amma ki, ürəyimi Titrədən ilk adamdır. Təki yumşala atam!

Ferdinand.

Qəlbini sən heç kəsə verməmisənsə, gözəl, Mən səni Neapolun kraliçası edərəm.

Prospero.

Bir az asta ye, senyor, (kənara)

Yamanca vurulublar

Onlar biri-birinə. Lazımdır ki, sədd olsun

Onların sevgisinə. Yoxsa eşq ucuzlaşar.

(Ferdinand)

Mən səni tanımışam, bizə yalan satırsan,

Gizlin gəlmisən bura adanı zəbt etməyə.



Ferdinand. Yox, yox, and içirəm ki, əsla elə deyildir.



Miranda.

Belə gözəl məbəddə pis fikir yuva qurmaz.

Yoxsa yaxşı fikirlər harada məskən tapar?



Prospero (Ferdinanda).

Gedək! (Mirandaya).

Bu yalançıya qəhmər çıxma, qızım, sən!

(Ferdinanda).

Gəl gedək, qollarını zəncirləyim gərək mən!

İçməyin - dəniz suyu, yeməyin - quru qoza;

Bunlarla dolanarsan! Di haydı. tərpən görüm!

Ferdinand.

Məğlub

eləməyincə rəqibim məni, heç vaxt

Mən belə təhqirləri udub, dözə bilmərəm!

(Qılıncını sıyırır, amma tilsimlənib qalır,

donub yerindən tərpənə bilmir).

Miranda.

Ay ata, belə sınaq, axı nəyə gərəkdir?! Görürsən o qoçaqdır, nəcibdir, xoş qılıqdır.

Prospero.

Necə? Builki sərçə bildirkini öyrədir?

(Ferdinanda)

Xain! Tez ol qılıncı sal qınına! Tez görüm!

Üstümə qılınc çəkib, endirməyə qorxursan!

Qılıncmı at yerə, yoxsa bu ağacımla

Əlindən salaram mən.



Miranda.

Ay ata, yalvarıram...



Prospero. Çəkil gözümdən, çəkil!

Miranda. İnsaf elə, mən özüm zamin oluram ona.

Prospero.

Susmasan, hirsim