.

Bəs axırı nə oldu? Oğlunuzu itirdiz,

Neapolda, Milanda xeyli qadın dul qaldı.

İndi ərsiz bədbəxtlər ərlilərdən çoxdur, çox,

Bütün bu günahlar da yalnız sizindir, sizin.

Alonzo. Amma hamıdan artıq itirən də mənəm, mən.

Qonzalo.

Senyor, sözü şax demək çox gözəl keyfiyyətdir,

Amma indi bu söhbət yersizdir və nahaqdır.

Yaraya məlhəm qoymaq vacibdir indi ancaq.

Siz isə yaraları qanadırsız təzədən.



Sebastian. Mən düzgün iş görürəm.

A n t o n i o. Əsl təbiblər təkin.



Qonzalo.

Əl çəkmək tezdir hələ! Siz tutqunsuz, hökmdar,

Bu səbəbdən bizə də hər şey qara görünür.

Sebastian. Necə qara?

Antonio. Qapqara.

Qonzalo. Bu torpaq mənim olsa...

Antonio. Hər yeri doldurardı gicitkən kollarıyla...

Sebastian. Hər tərəfdə, hər yanda bolluca turp əkərdi...

Qonzalo. Mən burda padşah olsam, bilirsiz nə edərdim?

Sebastian. Hər halda kef etməzdin. Şərabsız yerdə nə kef?

Qonzalo.

Bu dövlətdə hər şeyi ayrı cürə qurardım.

Qadağan eləyərdim ticarəti, alveri.

Vəzifələr, rütbələr tamam ləğv olunardı.

Nə ağa, nə qul, kölə, nə imtiyaz, nə miras!

Əkən, biçən, yığan yox, işləməyir heç bir kəs.

Nə kişi, nə qadınlar zəhmət nədir bilməyir,

Nə metal var, nə yağ var, nə çörək var, nə şərab.

Amma hamı tərtəmiz, hamı günahsız, azad.

Nə hökm var, nə hökmdar!



Sebastian.

Əcəb işdir, bəs axı

Sən belə başladın ki, "mən olsaydım hökmdar"...

Antonio. Axırında unudub sözünün əvvəlini.



Qonzalo.

Zəhmət çəkmək nə lazım? Hər nə gərəksə bizə

Təbiət bəxş eləyər. Belə olan surətdə

Aradan qaldırılır cinayət və xəyanət.

Nə qılınc, nə bıçaq, ox, heç bir yaraq olmasın.

Günahsız, məsum xalqı təbiət doyuzdurar.



Sebastian. Bəs evlənmək, bəs nigah? Buna rüsxət olacaq?



Antonio.

Evlənmək nəyə lazım? Axı bu da zəhmətdir,

Aləmi dolduracaq şortular, avaralar.



Qonzalo. Mənim hakimiyyətim qızıl dövrü ötərdi!



S e b a s t i a n.