Yaşa, müdrik hökmdar! Antonio. Kral Birinci Qonzalo!



Q o n z a 1 o. Hökmdar bəs siz neçə? Necə baxırsız buna?



Alonzo.

Mən nə hayda, sən nə hayda!

Boşla görək, sən Allah! Heç nə eşitmirəm mən!

Səhradayam elə bil!

Qonzalo. Mən sizi anlayıram, əlahəzrət. Amma heç olmasa mən bu küləş cənablara imkan yaratdım ki, bir az boş-boş hırıldasınlar. Antonio. Boş gülmək boşa gülmək! Yəni sizə gülmək?

Q o n z a 1 o. Bəli, doğrudan da sizə baxanda mən boş adamam, amma siz dolusunuz. Səfeh zarafatlarla başınız dopdoludur. Antonio. Aşımızın duzunu yaman verdi.

Sebastian. Yaxşı ki, duz çox olmadı. Bir az şit oldu zarafatı.

Q o n z a 1 o. Sizə dil çatdırmaq olmaz. Dildən pərgarsınız, cənablar, göydəki ay beş həftə dəyişməsəydi, siz onu da yerindən qoparardınız.

Gözə görünməz Ariel peyda olur. Təntənəli musiqi.

Sebastian. Doğrudur. Sonra da çıraqla quş ovuna çıxardıq.

Antonio. Mehriban senyor, hirslənməyin.

Q o n z a 1 o. Niyə hirslənirəm? Mən öz hirsimi belə ucuz tutmuram, ora-bura xərcləyim. Bəlkə bir az da zarafat eləyəsiz, güləsiz ki, məni yuxu bassın. Nə isə, yuxum gəldi.

Antonio. Yıxılın yatın, amma yuxuda da qulağınız bizdə olsun.

Alonzo, Sebastian və Antoniodan başqa hamı yatır.

Alonzo.

Hamı yatıbdır artıq?! Ah, bir mən də yatsaydım! Yumaraq gözlərimi uzaqlaşaydım qəmdən. Ağır düşüncələrdən. Deyəsən yuxum gəlir.

Sebastian.

Yuxunuzu qovmayın gözünüzdən, hökmdar. Möhnətli adamlara yuxu nadir qonaqdır, Həm də təsəllidir o.

Antonio.

Siz dincəlin, hökmdar,

Yatın, keşiyinizi biz çəkərik ikimiz.



Alonzo. Sizə minnətdaram mən... lap yumulur gözlərim (Yatır).

Ariel qeyb olur.

Sebastian. Qəribədir, hamını yuxu basdı qəfildən.

Antonio. Buranın iqlimidir, məncə bunun səbəbi. Sebastian. Bəs biz niyə yatmırıq? Gözümə yuxu getmir.



Antonio.

Mənim də yuxum gəlmir. Qəribədir doğrudan.

Elə bil söz qoyublar hamısı birdən yatsın.

Başıma fikir gəldi... Amma yox, yox...