. susuram...

Bilirsən, Sebastian, mənə elə gəlir ki,

Alnında yazılıbdır sənin uğurlu bəxtin.

Elə bil tale özü əlinə fürsət verir.

Başında tac görürəm xəyalımda mən sənin.

Sebastian. Sayaqlayırsanmı sən? A n t o n i o. Eşitmədin sözümü?

Sebastian.

Eşitdim. Amma yəqin yuxuda danışırdın.

Güman yuxu görürdün. Qəribə şakərin var,

Danışırsan, gəzirsən - hamısı da yuxuda.

Antonio.

Yox, yatan mən deyiləm, o sənsən,

Sebastian, Bəxtini yatızdıran, taleyini yatırdan.

Gözlərin açıqsa da - qəflət yuxusundasan.

Sebastian.

İndi xoruldayırsan. Amma qəribə işdir,

Sənin bu xorultunda bir məna var, bir tədbir.

Antonio.

Gəl boşla zarafatı, sən mənə qulaq assan,

Üçqat da ucalarsan.

Sebastian. Mən ha? Mən axmaz suyam.

Antonio. Seni sel edərəm mən!

Sebastian.

Elə! Amma unutma,

Atamdan mənə yalnız tənbəllik qalıb miras.



Antonio.

Hələ özün-özünü sən yaxşı tanımırsan.

Ürəyində arzu var, üzdə gülürsən ona,

Kənar etdikcə onu, o daha dərinləşir.

Kimdir uğursuzların ən birinci düşməni?

Onların özlərinin tənbəlliyi, qorxusu.

Sebastian.

İzah elə, görürəm gözlərin parıldayır,

Yanaqların qızarıb. Çox vacib bir fikirlə

Ürəyin hamilədir, di tez ol, doğ bu fikri.

Antonio.

Yaxşı. Bu huşsuz senyor ki, onun özünü də

Çox tez unudacaqlar, dedi: guya Ferdinand

Batmayıb, xilas olub. Boş təsəlliyə nə var?

İndi bu həmin senyor üzmür, yatır, eləmi?

Eləcə də doğrudur şahzadənin ölümü.

Sebastian. Hə, onun xilasına ümid azdır, heç yoxdur.

Antonio.

Amma bu ümidsizlik sənə böyük aiddir,

Bu naümidlik sənə ən gözəl bir fürsətdir.

Xam xəyallar nədir ki, belə fürsət yanında.

Əminsən ki, Ferdinand dənizdə tələf olub?

Sebastian. Əminəm!