Antonio.

Yaxşı, onda taxt-tac kimə qalır

Kral vəfat edəndə?

Sebastian. Qızına qalmalıdır.

Antonio.

Tunisdəki qızına? Dünyanın o tayında?

Ona xəbər çatınca beşikdəki körpələr

Saqqalmı qırxdırar. Onun üstə az qala

Məhv olmuşuq hamımız.

Qurtardıq ki ölümdən

Ona qul olaq yenə?

Yox, ayrı məsələ üçün

Tanrı bizi saxlayıb. Bütün olub keçənlər

Bir növ başlanğıc imiş.

İndi əlimizdədir Gələcəyin açan.

Sebastian.

Nisyə söhbətlərdir bu!

Amma yox, doğrudan da...

Tunisdəki kraliça

Klaribel çox uzaqdır

Neapoldan, çox uzaq.

Antonio.

Neapolla Tunisin arasındakı dəniz

Deyir hər damlasıyla: məni necə ölçəcək,

Məni necə keçəcək yetmək üçün

Tunisdən Neapola Klaribel.

Tunisdədir, qoy qalsın

Elə orda kraliça.

Sənsə oyan, Sebastian.

Gör bir necə yatıblar, elə bil ki, ölüblər;

Nə fərqi var onlarçün bu cür yuxu, ya ölüm?

Burda yatan kraldan daha layiqlisi var Neapolun taxtına.

Bu Qonzalodan yaxşı

Əyanlar da tapılar.

Mən özüm sağsağan tək

Mırt vurmağı bilirəm

Qonzalodan da artıq.

Ah, kaş ki, mənim fikrim sənin fikrin olaydı,

Səni nə qaldırardı onların bu yuxusu!

Anlayırsanmı məni?

Sebastian. Deyəsən anlayıram.

Antonio. Söylə, fürsəti fövtə verəcəksənmi indi?

Sebastian.

Yadıma düşür ki, sən qardaşını yıxaraq

Milan hersoqu oldun.

Antonio.

Bəli, elədir, beli.

Hersoq libası mənə əvvəlki geyimimdən

Daha yaxşı yaraşır. Qardaşımın qulları

Taylanın idi mənim, indi qullarımdırlar.

Sebastian. Bəlkə də sən haqlısan...

Amma bəs axı... vicdan..

Antonio.

Vicdan? Nədir ki, vicdan?

Ayaqda döyənəkmi? Onda axsayaram ki...

Yox, vicdan - tanrım deyil.

Milanla aramızda iyirmi vicdan dura,

Hamısını tapdalaram, hamısını addayaram

Bulaq kimi, köz kimi.

Bax, torpağın üstündə

Yatıb sənin qardaşın.

Yuxulumu, ölümü...

Bu torpağın tayıdır. Qoy mən onu indicə

Üçcə qarış poladla əbədi