ə ağan.

Azadlıq, ehey! Ehey, azadlıq! Azadlıq, ehey, azadlıq!

Stefano. Ay qoçaq! Hə, yaxşı, hərif, göstər yolu görək.

Gedirlər.







ÜÇÜNCÜ PƏRDƏ

BİRİNCİ SƏHNƏ

Prosperonun mağarasının qarşısında. Ferdinand gəlir. Çiynində odun şələsi var.



Ferdinand.

Bəzən xoş bir əyləncə ağrı verir adama,

Bəzən ən ağır zəhmət xoş sevinclər gətirir.

Bəzən belə də olur: alçalıb ucalırsan

Sadəcə əməyinlə çatıb ali məqsədə.

Bu işimdən bezərdim olmasaydı əgər o.

O gözəl, o nazənin əzabı, ölümü də

Döndərir xoş həyata, nəşəyə, səadətə.

Atası daşürəkli, qızı belə mehriban,

Atasının əmriylə min dənə belə şələ

Daşımalıyam bura. Qızı baxır, ağlayır.

Qüssəylə təkrar edir: heç belə ağır işi

Bu cür oğlan görərmi? Amma bu sözlərindən

Ağır işim də mənə daha yüngül görünür.

M i r a n d a gəlir, onlardan uzaqda dayanmış Prosperonu görmürlər.

Miranda.

Yalvarıram, bu qədər özünüzü yormayın.

Kaş ildırım vuraydı bütün bu odunları,

Qurtaraydız bu işdən. Bir az dincəlin barı.

Bu odunlar yananda göz yaşı tökəcəklər,

Sizi yorduqlarından xəcalət çəkəcəklər.

Hər halda dincəlin bir. Atam elmlə məşğuldur,

Ən azı üçcə saat sərbəstsiniz siz tamam.

Ferdinand.

Əfsus ki, gözəl xanım, mən gərək öz işimi

Qurtaram qürubacan.

Miranda.

Siz oturun bir yanda,

Mən sizin yerinizə işləyərəm bir qədər.

Verin bura şələni.

Ferdinand.

Yox, yox, mərhəmətli qız

Sınsa da belim mənim, partlasa da damarlar,

Qıraqdan veyil-veyil baxa bilərəmmi mən

Belə ağır zəhmətin sizi alçaltmasına?

Miranda.

Belə zəhmət əlçatmaz nə məni, nə də sizi,

Mənim asandır işim, mən könüllü işlərəm,

Siz məcbur edilirsiz! Prospero (kanarä).

Yaman tora düşmüsən, Yoxsa gəlməzdin bura.

Miranda. Siz yaman yorulmusuz.

Ferdinand.

Yox, xanım, inanın ki, sizi gördüyüm anlar

Gecəm de işıqlanır günəşli gündüz kimi.

Yalvarıram, deyin siz mənə öz adınızı,