Yox, mən sənin qulunam.

Miranda. Demək ərimsən mənim?

Ferdinand. Bəli! Elə xoşbəxtəm, elə bil ki, məhbusa

Azadlıq vəd ediblər. Ver əlini, ver bura!

Miranda.

Al, əlimlə bir yerdə götür ürəyimi də.

Salamat qal, ayrılaq indi yarım saatlıq.

Ferdinand. Salamat qal, sevgilim, sənə yüz min uğurlar!

Ferdinand və Miranda müxtəlif səmtlərə gedirlər.

Prospero.

Bunlar indi dadırlar sevginin nübarını.

Bunlar tək duymasam da, xoşbəxtəm mən də ancaq.

Fəqət vaxtdır, gərək mən hələ çox işlər görəm,

İndi kitablarımın yanına gərək gedəm (Gedir).

İKİNCİ SƏHNƏ

Adamın başqa tərəfi. Stefano və Trinkulo gəlirlər. Onların dalınca elində şüşə tutmuş Kaliban gəlir.

Stefano. Heç qulaq asmaq da istəmirəm. Çəlləyi boşaldandan sonra su hortdadarıq. Ondan qabaq bir damcı da dilimə vuran deyiləm. Odur ki, küləyin səmtində dayan, gəmini düz sür! Hey, mənim bəd-heybət nökərim, gillət mənim sağlığıma!

Trinkulo. Bədheybət nökər! Belə də axmaq ada olar? Deyirlər burda cəmi-cümlətanı beşcə nəfər yaşayır. Üçü - biz. Əgər qalan ikisinin də kəlləsi bizimki kimidirsə, onda bu dövlət laxlayıb!

Stefano. İç! Bədheybət nökərim! Mən sənə əmr edirəmsə, içməlisən! Bura bax, gözlərin kəllənə çıxıb ki...

T r i nk u 1 o. Kəlləsinə çıxmayıb harasına çıxacaq? Bircə o qalıb ki, gözləri quyruğunun altına çıxsın.

Stefano. Mənim bədheybət nökərimin dili şərabın dibində batıb qalıb. Amma məni heç dəniz də batıra bilmədi. Batmadım ki, batmadım. Üzdüm, üzdüm, yüz iyirmi mil üzdüm, axır çıxdım sahilə. Ay bədheybət, and olsun Allaha, səni sərkərdə teyin eləyəcəm. Mənim sərkərdəm... Yox, daha yaxşısı, bayraqdarım ol!

Trinkulo. Yenə sərkərdə dərd yarıydı, amma bundan heç cür bayraqdar çıxmaz. Heç bayrağı düz saxlaya bilməz.

Stefano. Yox, müsyö bədheybət, biz ki, hücuma-zada keçəsi

deyilik.

Trinkulo. Heç hara gedəsi deyilsiz! Artıq-əskik danışmayıb, it

kimi bura sərilib qalaçasız.

Stefano. Ay bədheybət! Əgər sən doğrudan da yaxşı bədheybət