! Çox çevir! O biri yelkənləri də qaldır, açıq dənizə çıx! Sahildən aralanmalı!

İslanmış matroslar gəlirlər. Matroslar. İşimiz bitdi! Dua eləyin! Məhv oluruq!

Prospero.

İndi vaxtı çatıbdır. Qulaq as mənə, qızım. Həmin bu mağarada biz məskən salan zaman Sənin olardı vur-tut üç yaşın, olsa-olsa. Ondan qabaq olanlar, keçənlər yəqin ki, heç Yadına da gəlməyir, elə deyilmi, qızım?

M i r a n d a. Yox, yox, gəlir yadıma!

Prospero.

Gəlir? Nə gəlir, söylə.

Evlər, ya da adamlar? Yadında qalan nədir?

Miranda.

Yadıma gəlir tutqun, çox dumanlı, qaranlıq, Sanki bir yuxu kimi, körpə çağlarım mənim. Mənə elə gəlir ki, harda isə, haçansa Beş, ya altı xidmətçi məni bəsləyirdilər.

Prospero.

Beş-altımı? Daha çox. Bircə bu həkk olunubdur Deməli yaddaşına. Zamanın girdabında Ayrı bir şey görünürsən? Bu adadan qabaqkı Həyatımız düşmürmü heç bir tikə yadına? Bəs heç xatırlamırsan - niyə, hansı səbəbdən Burdayıq bu gün biz?

Miranda. Heç nə düşmür yadıma!

Prospero.

On ikicə il qabaq sənin atan da, qızım, Hersoq idi Milanda, qüdrətli, şanlı hersoq.

Miranda. Nə dedin? Deməli, sən mənim atam deyilsən?

Prospero.

Məlakə idi anan, paklıq timsalı idi: Arvadım idi mənim. Əlbəttə ki, atanam. Milanın hersoqu da mən idim, mən, Miranda Və yeganə vərəsəm sən idin bu dünyada.

Miranda.

Yarəb, bəs nə məkr ilə qovulmuşuq buraya? Ya bəlkə belə deyil - burada olmağımız Xoşbəxtlikdir, əksinə?!

Prospero.

İkisi də var, qızım!

Məkr ilə qovulmuşuq, amma ki, xoşbəxtlikdən

Düşmüşük bu adaya.

Miranda.

Ah, ata, çox üzüldüm, bağışla ki, mən sənin Köhnə yaralarını dövr etdirdim yenidən. Məndən çox uzaqsa da bütün bu faciələr, Yəqin sənin qəlbini indiyəcən sızladır. Sözünə davam elə.

Prospero.

Mənim kiçik qardaşım, Əmin sənin, Antonio... Ah, Miranda, bunu bil, Bəzən doğma qardaş da satqındır adama. Düşmənin olur. Onu səndən başqa dünyada Hamıdan çox sevərdim. Dövlətimin də ona Tapşırmışdım hər işin. İdarə eləyirdi. O zaman bizim dövlət