- bu cisimsiz ruhlar tək...

Biz və yuxularımız eyni cür maddədənik.

Yuxu əhatə edir bu kiçik ömrümüzü.

Həyəcanlıyam, oğul! Zəifliyimi əfv et!

Qarışıbdır fıkirlər qoca başımda mənim.

Mənə bənd olmayın siz, mağarada dincəlin,

Mən də bir az gəzişim, boğum həyəcanımı.



Ferdinand və Miranda (biryerdə):

Sakit olun siz, ata! (Gedirlər).

Prospero. Yanıma gəl, Ariel! Becid ol fikir kimi!

Ariel peyda olur.

A r i e 1. Fikir icraçısıyam. Nədir tapşırığınız?

Prospero. Ey ruh! Hazır olaq biz

Kalibanla görüşə.

Ariel.

Hökmdar, Sereranın rolunu oynayarkən

İstəyirdim ki, sənin yadına salım, amma

Qorxdum qəzəblənərsən...

Prospero. Hardadır o lotular?

Ariel.

İçib lap dəli olublar. Sərxoş cəsarətiylə

Küləyə deyirlər ki, üzlərinə əsibdir.

Yeri təpikləyirlər - dəymə ayağımıza!

Amma niyyətlərindən əl çəkməyiblər əsla.

Təbil çaldım qəfildən. Cilovsuz qulun kimi

O saat qulaqların yamanca şəklədilər.

Gözlərini qıydılar, burunların çəkdilər,

Sanki iyləyirdilər musiqini...

Mən isə qulaqlarını doldurdum səslərlə, nəvalarla.

Böyürtünün dalınca yönələn dana kimi

Düşdülər yola onlar. Üst-başları didildi,

İlişib tikanlara kolların arasında.

Səslərlə azdıraraq bataqlığa gətirdim.

Batıb qalıblar orda, üfunətin içində.

Prospero.

Yaxşı, qanadlı dostum. Yenə gözə görünmə.

Mağaradan al-əlvan parçalar gətir bura,

Qoy şirniksin oğrular ala-bəzək şeylərə.

Ariel. Uçuram! (Qeyb olur).

Prospero.

Yox, Kaliban ipə-sapa yatmayır.

Xilqətdən iblisdir o, hayıf zəhmətlərimə,

Həlim davranışıma! Hədər imiş hamısı.

Qanmır o, xoş rəftarı; getdikcə qansız olur,

Getdikcə idbar olur. Eybi yoxdur, az qalıb.

Onlara bir toy tutum, ərşə çıxsın səsləri!

A r i e 1 peyda olur, əlvan pal-paltar gətirir. As kəndirdən bunları.

Prospero və Ariel görünməz qalırlar. İslanmış, çirkə bulanmış Kaliban, Stefano ve Trinkulo gəlirlər.

Kaliban.

Sus!