l gəlirlər.

Prospero.

Qurduğum tədbirlərin az qalıb axırına.

Sehrin hökmü güclüdür, ruhlar mənə mütidir.

Vaxtın arabası da öz yükünü daşıyır, Görən neçədir saat?

Ariel.

Altıdır. Sən deyirdin

Altıda qurtaracaq bütün işlər, hökmdar.

Prospero.

Bu cür qərar vermişdim ilk dəfə fırtınam

Yaradanda mən. Yaxşı, haradadır kral dəstəsi?

Ariel.

Onlar dustaqlar təkin çıxa bilmirlər heç cür

Sənin qoyduğun yerdən.

Borandan, qasırğadan Sənin bu mağarana süpər olan meşədə

Onlar sığnaq tapıblar. Onları yalnız tək sən

Azad edə bilərsən. Hər üçü: kral, qardaşı,

Bir də sənin qardaşın bayaqkı tək dəlidir.

Qalanlar dərd içində onlara yas tutubdur.

Ən çox qəm eləyən də sənin nəcib dediyin

İxtiyar Qonzalodur. Qamış damdan yağış tək

Yaş axır saqqalından. Necə əzab çəkirlər

Sənin tilsimlərindən! Bir görsəydin onları özün də yumşalardın.

Prospero. Belə düşünürsənmi?

Ariel. Əgər insan olsaydım acıyardım onlara.

Prospero.

Mən də çox acıyıram. Madam ki, sən - cansız ruh

Acıyırsan onlara, bəs mən necə, daşammı?

Mənim də onlar kimi cismim, bədənim vardır.

Onların ağrıları tanışdır mənə axı.

Ən amansız şəkildə məni incitsələr də

Nəcib zəka söndürür qəzəbin alovunu.

Şəfqət daha güclüdür intiqam həvəsindən.

Onları peşman etmək - bir bu adi məqsədim.

Artıq mənim onlara yox kinim, küdurətim.

Gərək azad eləyəm. Tilsimləri qıraraq qaytarın başlarına olan ağıllarını.

Ariel. Uçuram tapşırığı yerinə yetirməyə (Yox olur).

Prospero.

Siz ey uca dağların, bulaqların, sellərin,

Meşələrin ruhları! Bir də siz - kiçik elflər!

Dəniz sahillərində oynaqlayıb, tullanıb,

Çəkilmə saatında Neptunu qovlayanlar,

Yenə ondan qaçanlar, qumlarda iz qoymadan.

Siz ey xırdaca elflər! Ayın ziyası altda

Görünməz rəqs edərək tapdarsınız otlan,

Sonra qoyunlar yeməz tapdadıqlarınızı!

Əyləncəniz, peşəniz göbələk yetirməkdir.

Gecə səsləri sizi şənliklərə çağırır,