birinci dövlət idi. Birinci hökmdar da Prosperoydu o vaxtlar. Sənətlərdə, elmlərdə bərabərim yox idi, Fikrim-zikrim də bunlar: sənət, elm, kitablar. Dövlətin işlərinə Antonio baxır, mən də Arxayınam hər şeydən, heç maraqlanmıram da... Demə bu xain əmin... Qulaq asırsan mənə?

M i r a n d a. Bütün mənim diqqətim səndədir indi, ata.

Prospero.

Çox xəbismiş Antonio, bilirmiş ki, nə sayaq, Necə davransın, dursun, kimi yanma çəksin, Kimi uzaq eləsin, kimi qaldırsın göyə, Kimi saya salmasın... Sən demə Antonio Mənim adamlarımı altdan-altdan özünə Tərəfdar eləyibmiş, şirnikdirib onları, Hərəyə bir dil tapıb çəkibmiş tərəfinə. Mənim taxtı-tacımı sarıb sarmaşıq kimi, Sonra da sorub çəkdi bütün şirələrini. Məni dinləyirsənmi, Miranda? Miranda. Bəli, ata!

Prospero.

Yox, əksinə, sən mənim nurlu mələyim idin.

Hər bir şeydən xəbərsiz gülümsəyirdin xoşbəxt.

Müsibətlər əlindən zar-zar ağlayanda mən.

Sənin xoş gülüşlərin mənə qüvvət verirdi,

Məni qoruyurdular kədərdən, bədbinlikdən.

Miranda. Bəs neçə xilas olduq, necə qurtulduq, ata?

Prospero.

Əcəlimiz deyilmiş. Bizi tələf etməyi

Tapşırıblarmış demə, Qonzalo adlı qoca

Neapol əyanına. Mərhəmətli qocaymış,

İnsaflı adam imiş. Bizə paltar, su verdi,

Yemək qoydu bolluca. Üstəlik mənə hətta

Böyük yaxşılıq etdi. Bilirdi: kitablarım

Mənə hersoqluğumdan əzizdir, qiymətlidir.

Şərait yaratdı ki, bütün kitablarımı

Gəmiyə yükləyim mən.

Miranda. Ah, kaş onu görəydim...

Prospero.

İndi mən duracağam (xələtini geyir), sən isə dinlə, qızım,

Macəramın axırın. Dalğalar bizi bura -

Bu adaya atdılar. Burada yaşadıq, qaldıq,

Sənin tərbiyəçin də mən özüm oldum burda.

İnan, heç bir şah qızı, heç bir şahzadə-filan

Vaqif deyil sənin tək elmlərə, biliklərə.

Belə müəllimləri olmayıb heç birinin,

Boş, mənasız dərsləri bollu-bollu olsa da.

Miranda.

Qoy əvəzində tanrı səni şad etsin, ata,

Amma yenə bilmədim, axı hansı səbəbdən

Fırtına düzəltdin