, apardı,

Sonra susdu, kəsildi... Yox, bax yenə səslənir.

Ariel {oxuyur).

Dənizin dibindədir

Atan, aman, ay aman!

Sümükləri atanın

Mərcan olacaq, mərcan.

Yoxa çıxmayacaq ki;

Dəyişəcək bir zaman,

Başqa şəklə düşəcək.

Dəfnidir, dinlə: din-dan... Ruhlar. Din-dan, din-dan-din-dan, dan...

Ariel.

Su pərisin, din-don, dan... Oyatmayın yuxudan.

Ferdinand.

Atam barəsindədir bu mahnının sözləri,

Yer üzündə mümkünmü belə səslər, sədalar?

Göylərdən enib gəlir bu füsunkar musiqi.

Prospero (Mirandaya). Qızım, kirpiklərinin qaldır bir pərdəsini, oraya bax.

Miranda.

Oraya? O kimdir? Ruhmu, yarəb!

Nə gözəldir, göyçəkdir, elə deyilmi, ata?

Füsunkardır, qəşəngdir! Əfsuslar ki, xəyaldır.

Prospero.

Yox, qızım, xəyal deyil, bizim kimi insandır; Bizim tək yeyir, içir, yatır, durur, hiss edir. O, qəzaya uğramış gəmidən xilas olub, İtkin düşmüş dostların axtarır bu adada. Onu çulğamasaydı qəm - gözəllik düşməni, Gözəl-göyçək sanardın bu gəncin çöhrəsini.

Miranda. Bu çöhrəni gözəl yox, ilahi sanıram mən.

Prospero.

Neçə düşünmüşdümsə. hər şey eləcə olur.

Mərhəba, ey Ariel! Məharətinə görə

İkicə gündən sonra səni azad edəcəm.

Ferdinand.

Bu imiş ilahə, bunun şəninə

Göyə ucalırmış gözəl sədalar.

Cavab əsirgəmə gəl mənim sorğularıma: Sən burda, bu adada yaşayırsan, eləmi? Söylə bəs mən nə edim? Bir də sonuncu sual: Canlımısan, ruhmusan, möcüzəmi, yuxumu?

Miranda.

Möcüzə deyiləm mən, adicə bir qızam, qız. Necə? Mənim öz dilim? Bu dili doğma bilən İnsanların içində mən birinci adamam.

Prospero.

Birincisən? Bəs birdən bu sözünü eşitdi Neapolun kralı? Onda nə deyəcəksən?

Ferdinand.

Neapolun kralından danışırsan, təəccüb Qalıram bu sözlərə. Bəli, kral eşidir Bütün bu söhbətləri. Axı kral - mən özüməm. Gözlərim qarşısında atam - kral məhv oldu. Ürəyində kədər, qəm, deməli, kral oldum mən.

Miranda. Bədbəxt, biçarə, yazıq!

Ferdinand.

Atamla tələf oldu

Əyanlar, müşavirlər,