haqqımda heç də hamı belə düşünmür. Bu, ancaq Beatriçenin fikridir və onun zəhərli dili bunu hamının fikri kimi qələmə verir. Olsun, çox keçməz Beatriçe görər ki, mən intiqam almağı bacarıram!

Don Pedro gəlir.

Don Pedro. Senyor, bilmirsiniz qraf haradadır? Siz onu görməmisiniz ki?

Benedıkt. Doğrusunu deyim ki, hörmətli cənab, mən müəyyən dərəcədə şayiə xanımın rolunu oynayırdım: Mən qrafa burda rast gəldim. O, meşələrdə sahibsiz qalmış gözətçi koması kimi qüssəli idi.

Mən ona dedim ki – həm de elə bilirəm ki, həqiqəti demişəm - hör-mətli siz cənabları gənc xanımın rəğbətini qazana bilmisiniz. Mən onu birinci söyüd ağacına qədər ötürmək istədim. Qəsdim bu idi ki, nakam məhəbbətinə matəm əlaməti olaraq çiçəklərdən ona çələng düzəldim, ya da bir dəstə yaş söyüd çubuğu qırım. Axı o, ağıllı-başlı kötəklənməyə layiqdir.

Don Pedro. Kötəklənməyə?! Hansı günahına görə?! Benedikt. O günahına görə ki, məktəbli uşaq kimi sadəlövh və axmaq iş görüb: təsadüfən tapdığı quş yuvasını sevindiyindən yoldaşına göstərib, yoldaşı isə yuvanı oğurlamışdır.

Don Pedro. Səti insana inanmağı günah sayırsan? Günah yuvanı oğurlamaqdır.

Benedikt. Hər halda bir dəstə söyüd çubuğu və bir çələng lazım olacaq: çələng onun özünə, çubuqlar isə sizə. Çünki, mənim anladığıma görə, yuvanı oğurlayan sizsiniz.

Don Pedro. Elə ki, quşcuğaza oxumaq öyrətdim, mən onu öz sahibinə qaytaracağam.

Benedikt. O zaman quşcuğaz siz çalan havanı oxusa, onda mən deyərəm ki, siz namuslu adamsınız.

Don Pedro. Bura baxın, Benedikt, Beatriçe sizdən çox acıqlıdır. Maskarad zamanı rəqs etdiyi adam xəbər verib ki, siz onun dalınca çox pis danışmısınız.

Benedikt. Kaş siz Beatriçenin mənimlə rəftarını görəydiniz! O cür rəftara kötük belə dözməzdi! Bircə yaşıl yarpağı olan palıd ağacı da susmazdı! Nəinki mən özüm, hətta üzümdəki maska da az qala dilə gəlib onunla söyüşəcəkdi. Meni tanımadığından dişinin dibindən çıxanı dalımca dedi: Guya mən "Prins təlxəyiyəm", bahar daşqınlarında sökülüb