ə cəsarətlə təsdiq və ya inkar edirsiniz! Özünüz də nə etdiyinizi bilmədən hər gün, hər saat nələr törətmirsiniz!

Benedikt. Bu nə çılğınlıqdır?! Bu nə yersiz nidalardır?! Məncə, xoş səslər çıxarmaq olardı. Mesələn: ha-ha-ha! Klavdio.

Dayan, rahib! Atacan, xahiş edirəm deyin,

Qızınızı mənə siz ürəkdən verirsiniz? Leonato. Əlbəttə, lap ürəkdən, Allah mənə verən tək!.. Klavdio.

Səxavətli, qiymətli hədiyyədir! Lakin mən

Onun əvəzində bəs sizə nə verəcəyəm? Don Pedro.

Əvəzi yoxdur onun! Əvəz vermək istəsən

Gərək ancaq özünü sən geri qaytarasan... Klavdio.

Prins, minnətdarlığı sizdən öyrənəcəyəm:

Qızınızı siz geri alın, möhtərəm ata!

Dostu çürük meyvəyə qonaq etməyin əsla!

Bu qızda ismət, həya bir pərdədir, yalandır.

Görün necə qızardı! O, adam aldadandır!

Ah, günah! Sen neçə də zirəksən, hiyləgərsən,

Namus, vicdan dalında gizlənirsən hər zaman!

Bir gözəlin üzünü örtən qızartıları

Əfsus, ismət nişanı sanmışıq biz binadan!

Bu qızın zahirinə baxan sizlərdən hər kəs

And içməzmi müqəddəs məxluqdur o? Çox əbəs

Şübhə olunur ona, lakin heyhat, o çoxdan

Təmizliyi yandırmış xəlvəti bir otaqda,

Ehtirasın alovu şölələnən yataqda! Leonato. Nə sözlər eşidirəm?! Qraf, bu nə deməkdir? Klavdio.

O deməkdir ki, sizin qızınızı almıram!

Bağlamıram ömrümü abırsız bir varlığa!

Leonato.

Mənim əziz qrafım, yəqin ki siz özünüz

Təcrübəsiz, gənc qıza qalib gələrək haman

Pozmusuz bəkarətin... Klavdio.

Bilirəm siz demək istəyirsiniz

Guya o ər sayıb inanmış mənə,

Heç bir istəyimə qarşı durmamış,

Bu da günahını azaldır onun...

Xeyr, Leonato, səhv edirsiniz,

Mən onu bir sözlə, bir kəlməylə də

Yoldan eləməyə çalışmamışam...

Günahsız, ləkəsiz bir məhəbbətlə,

Qardaş öz bacısını oxşayan kimi,

Təmiz duyğularla əzizləmişəm. ` Q e r o. Olubmu başqa cür görünəm