o zaman danışmamışam.

Don Pedro.

Bəs belə qızsınız?! Ah, Leonato, Sizə yanıram mən! Namusum haqqı, Mən özüm, qardaşım, bir də bu qraf Eşidib görmüşük öz gözümüzlə Gecə yarısında sizin bu qızın Yaramaz birilə söhbət etdiyin.

O qəddar binamus, o pozğun, alçaq Rüsvayçı sözlərlə yada salırdı Gizli görüşləri, əyləncələri...

Don Xuan.

Adam həya edir, utanır, ölür...

Onun sözlərini xatırlayanda.,.

Bu gecə gördüyüm mənzərəni mən

Qulağı, vicdanı təhqir etmədən

Təsvir eləməyə bir söz tapmıram...

Heyf, səthi bu qədər pozğunsan, ay qız!..

Klavdio.

Ah, Qero! Neçə də yaxşı olardı Bu gözəl üzünün yarısı qədər Ürəyin və ruhun gözəl olaydı!.. Əlvida, yanaraq deyirəm, inan, Hamıdan gözəlsən - hamıdan çirkin! Günahkar məsumluq, məsum günahsan! Riya görmək üçün hər gözəllikdə, Heç vaxt uymamaq üçün cazibəsinə, Bir də örtəcəyəm sənin ucundan Məhəbbət qapısı - gözlərimi mən Qara şübhələrin pərdəsiylə, bil!

Leonato. Ah!

Özümü öldürmək, qurtarmaq üçün Tapılarmı mənə bir qılınc verən?

Qero huşunu itirir.

B e a t r i ç e. Əmiqızı, bu nədir? Nə oldu sənə? Don Xuan.

Gedək! Gör necə də getdi özündən

Üstü açılan tək pis işlərinin.

Don Pedro, Don Xuan ve Klavdio gedir. Benedikt. Bir deyin nə oldu?

Beatriçe.

Ah, aman, öldü o!

Ah, aman! Əmican! Ah, aman, kömək!

Ah, Qero! - Əmican! - Benedikt! - Ata!

Leonato.

Ey fələk! Əlini salma yanına! Bu rüsvayçılığın üstünü ancaq Örtmək üçün ən yaxşı pərdə ölümdür!

Beatriçe. Qero! Ah, Qero!

Rahib. Xanım, sakit olun!

L e o n a t o. Nədir? Ayıldı?

R a h i b. Niyə ayılmasın?

Leonato.

Hələ soruşursan? Bütün canlılar "Rüsvayçılıq!" deyib qışqırır ona! Saralan, qızaran yanaqları da Günahkar olduğun göstərir onun. Heç gözün açmayıb baxmayaydı kaş Dünya işığına bir də! Diridir?! Bilsəydim yenə sən yaşayacaqsan, Bu rüsvayçılığa ruhun dözəcək, Özüm öz elimlə boğardım səni! "Heyif, bircə qızım vardır!" deyərək Hələ təəssüf də edirdim bir vaxt! Təbii qüvvənin