xəsisliyinə Deyinib dururdum heyhat hər saat! Bilmirdim bircə sən çoxdan da çoxsan! Gözəl görünürdün gözümə nədən? Niyə küçələrə atılıb qalan Bir körpə götürüb saxlamadım mən? Bədnamlıq eləmiş olsaydı o qız Deyərdim: "Bu günah məndən deyildir, Naməlum qanın qıcqırmasıdır!" Amma sən - mənimsən, sevgim, istəyim, Sönməz ixtiyarım, can-ciyərimsən. Mənimsən, - o qədər mənimsən ki, sən Duymadan, bilmədən öz varlığımı Sənin varlığında əritmişəm mən. Heyhat! Çamurluğa atdın özünü, Elə bulanmısan çirkablara ki, Çürüyən bədəni saxlamaq üçün Sahilsiz dəryanın suları belə Yuyub təmizləmə bir az da barı Bu acı duzları, bu çirkabları!..

Benedikt.

Əziz Leonato, xahiş edirəm, Bir az sakit olun. Mən özüm elə Çaşıb qalmışam ki, bir söz tapmıram.

Beatriçe.

Nəyə istəsəniz and içirəm ki, Bacımı böhtana salıblar...

Benedikt.

Deyin

Gecə bir otaqda yatmışdınız siz?

Beatriçe.

Xeyr, bu gecə yox. Lakin tam bir il Bir yerdə yatmışıq bütün gecəni.

Leonato.

Belə de! Belə de! Təsdiq olundu Dəmirdən də möhkəm həqiqət özü! Yalan danışarmı prins? Ya qraf? Qızı hərarətlə sevən, ağlayan Acı göz yaşıyla qara çirkabı Yumağa çalışan o nəcib insan? Yox! Artıq çəkilin! Qoy ölüb getsin!

Rahib.

İndi qulaq asın bir az da mənə. Mən qəsdən susurdum - səbir etsən əgər Hər şeyin məqamı, öz vaxtı gələr... Mən daim diqqətlə qıza baxırdım: Tez-tez qızarırdı mələk siması... Tez-tez de bəmbəyaz ilahi rənglər, Günahsız xəcalət örtürdü onu... Gözündə yanırdı qəzəb alovu Məsum qız admı çirkaba atan Həyasız böhtanı yandırmaq üçün... Amansız bir səhvin qurbanıdır o! Əgər duz çıxmasa bu söz, bu inam Mənə axmaq deyin, inanmayın siz Nə mənim yaşıma, nə vəzifəmə, Nə də qalın-qalın kitablar üstdə Saç-saqqal ağardıb əldə etdiyim Həyatın özünün möhür basdığı Elmimə, biliyimə inanmayın siz!..

Leonato.

Ola bilməz! Görürsən o rəng verib Rəng alaraq yüngüllədir günahın, And içməyir... qorxur yalançı andla Ağırlaşsın bir az, da bu günahı... Demək danmır taqsırını, bəs nədən Hamı üçün