n bir ata Göstər ki, onun da səadətini

Bu cür sinəsində boğublar, görək

O mənə təsəlli verərmi? Əsla!

Bizim dərdimizi yan-yana qoy sən, Onlarda təfavüt tapmasan əkər, Görsən ki, onun da müsibətləri Bütün boyaları, ahənglərilə

Eynidir mən çəkən müsibətlərin, Lakin o boğaraq ağır kədəri

Qımışıb saqqala sığal da verir. "Rədd olsun qəm-qüssə!" deyib, məzəli Sözlərlə yamayır sinəsini o, Kefcil adamlarla içir kədəri...

Əkər sən eləsin tapsan, bil ki, mən, Ondan öyrənərəm dərdə dözməyi... Lakin elə adam yoxdur dünyada!.. Deyirdin nə olduğunu bilməyən kəslər

Hamıya asanca məsləhət verər! Özgənin dərdinə dərman yazanlar, Dəlilik azarı tapmış şüura

İpək sapla rahat yamaq vuranlar, Ürək ağrısını quru sözlərlə Sağaltmaq istəyən qafil insanlar

Elə ki özləri düşdülər dərdə Qəlblərində hər şey dönər kədərə... Əzəldən belədir: bədbəxt olana Deyərlər: səbr elə, dözümlü ol sən... Heyhat! Bu dünyada bir yaranmışın Gücü, iradəsi, qüvvəsi çatmır

Dərdə düşdüyü vaxt öz üzərində

Sınasın verdiyi nəsihətləri...

Sən at məsləhəti! Ağrıyan ürək

Quru, boş sözlərlə rahat olmayır, Qışqırır dünəndən nalə çəkərək!



Antonio.

Kişinin uşaqdan fərqi bəs nədir?



Leonato.

Sus, xahiş edirəm! Mən - ətəm, canam. Elə bir filosof yoxdur dünyada

Ki, şad qarşılasın diş ağrısını,

Sözdə əzablara, ağrıya, dərdə

Nifrət yağdırsa da allahlar kimi!..



Antonio.

Onda mən deyirəm: heç olmasa sən Bütün ağırlığı alma çiyninə,

Cinayət edən də qoy əzab çəksin!



Leonato.

Bax burda haqlısan! Ürəyim deyir: Qero günahsızdır, bunu mən özüm Qrafa, prinsə - əziz qızımı

Rüsvay edənlərə - bildirəm gərək!



Antonio. Odur, tələsirlər onlar buraya...

Don Pedro və Klavdio gəlir.

Don Pedro. Gün aydın...

Klavdio. Gün aydın, cənablar, sizə.

Leonato. Bir ayaq saxlayın...

Don Pedro. Yox, tələsirik...

Leonato.

Tələsir prinslər?.. Xeyir ola yenə?

Uğurlar... gediniz... nə vecinizə!..



Don