Pedro. Dava axtarana oxşayır qoca...



Antonio.

Davanın bir xeyri olsaydı, ona

Burda ikimizdən birinin haman

Meyiti qalardı...



Klavdio.

Nədir? Nə olub?

Kim təhqir eləyib deyin qocanı?



Leonato.

Hələ soruşur da? Yalançı, alçaq!

Sən təhqir etmisən məni, sən ancaq! Qılınca əl atmaq nahaqdır!

Bizi Qorxuda bilməzsən!



Klavdio.

Qurusun o əl

Ki yaşlı qocanın üstünə qalxar!

Bilmədən qılınca uzandı əlim.



Leonato.

Sus, ələ salmağa məni qoymaram!

Mən nə ağılsızam, nə də gopçuyam, Qocalıq hörmətin qalxan edərək Yalandan döşümə döyüb demirəm:

"Hanı cavanlığım... heyif, qocaldım..." Eşit sözlərimi: təhqir etmisən

Məni və qızımı! Elə təhqir ki,

Məcburam unudub şan-şöhrətimi, Yaşımı, rütbəmi, ağ saçlarımı

Səni çağırıram bu gün duelə!

Öldürdün qızımı qara böhtanla,

Qəlbinə zəhərli ox batırdın sən!

İndi o əbədi yuxuya dalmış,

Bədnamlıq heç zaman məskən salmamış Böyük əcdadımın sərdabəsində...

Xar etdin onu sən alçaq yalanla...



Klavdio. Necə! Mən?!



Leonato. Bəli, sən!

Sən öldürdün onu!



Don Pedro. Düz deyil, qoca!



Leonato.

Onun indi, bax,

Mən düz olduğunu sübut edərəm: Qorxmuram mən bunun cavanlığından, Qolunun gücündən, cəsarətindən,

Qılınc döyüşündə məharətindən!..



Klavdio.

Mən isə vuruşmaram sizinlə heç vaxt!



Leonato.

Yaxanı qurtara bilməzsən alçaq!

Qızımın qatili sənsən! Məni sən

Dueldə öldürsən, bil ki, bir uşaq

Əsil bir kişini öldürdü nahaq...



Antonio.

Yox, iki kişinin tökülsün qanı!

Ancaq mən birinci vuruşacağam.

Mənə də qələbə sən çalmış olsan,

Yenə süd qoxuyan körpə uşaqsan...

Tez ol qabağa çıx, yaxın gəl görək,

Kötək yeyəcəksən, sən qoduq, kötək!

Sözüm sözdür mənim, mən zadəganam!

Leonato. Qardaşım...



Antonio.

Danışma. Bir Allah bilir

Nə qədər

Qeronu sevirdim!

İndi Onu məhv eləmiş alçaq