q bir uşaq,

Bizimlə dalaşa hərisdir o, bax,

Mən həris olan tək ilan boğmağa...



Leonato. Qardaşım...



Antonio.

Bu qansız kübarlara mən

Yaxşıca bələdəm ata-babadan,

Dabbağda gönünü tanıram, inan!

Ədəbsiz, şuluqçu, böhtan danışan,

Dəbdəbə, təntənə qulları olan,

Yaltaq, ikiüzlü, məğrur və alçaq,

Bu alçaq adamlar fürsət düşəndə

Yıxıb məhv etməkçün düşmənlərini

Hər şeyə əl atar - böhtana, şərə,

Haqqa da and içər gündə min kərə!..



Leonato. Qulaq as bir mənə...



Antonio.

İş onda deyil.

Səbr elə. Bunlarla mən bacararam.



Don Pedro.

Pislik istəmirik biz ki sizlərə...

İnanın, Qeronun ölümünə də

Ürəkdən yanırıq! Fəqət bilin siz,

Mən öz namusuma and içirəm ki,

Sübut olunmuşdur onun günahı...



Leonato. Siz susun, prins!



Don Pedro.

Yox, siz danışmayın!

Mən sizi dinləmək istəmirəm, yox!

Leonato.

Eləmi?! Gəl gedək, qardaş, mən onu

Bizi dinləməyə məcbur edərəm!



Antonio.

Gəl gedək, dinləmək istəməsələr,

Onlardan, ya bizdən biri öləcək!



Leonato və Antonio gedir.



Benedikt gəlir.

Don Pedro. Bir ora bax, axtardığımız adam bura gəlir. Klavdio. Hə, senyor, yeni nə var? B e n e d i k t. Gün aydın, əlahəzrət.

Don Pedro. Salam, senyor. Siz, demək olar ki, vaxtında gəlmisiniz, demək olar ki, savaşanları ayırmağa özünüzü çatdırmısınız. K l a v d i o. Dişi tökülmüş iki qoca az qala bizim burnumuzu qoparacaqdı.

Don Pedro. Leonato və qardaşı. Hə, sən buna neçə baxırsan? Onlarla dalaşmış olsaydıq, qorxuram hamı bizi qınayaydı: iki qoca ilə

duelə çıxmışıq!

B e n e d i k t.