n şer planetinin altında doğulmamışam və təntənəli ifadələrlə nəzakət göstərməyi bacarmıram.

Beatriçe gəlir.

Əziz və möhtərəm Beatriçe, inana bilmirəm ki, mən çağırdığım üçün sən buraya gəlmisən?

Beatriçe. Elədir, senyor, siz əmr edən kimi də gedəcəyəm.

Benedikt. Yox, getmə... o vaxta qədər burda qal ki...

Beatriçe. Siz "o vaxta qədər"i artıq bir dəfə demisiniz. Elə isə salamat qalın! Yox, istədiyimi bilməyincə getməyəcəyəm: Deyin görüm, Klavdio ilə görüşünüz nə ilə qurtardı?

B e n e d i k t. Söyüş dolu sözlərdən başqa heç nə ilə. Bu münasibətlə mən səni öpürəm.

B e at r i ç e. Söz yeldir, söyüş dolu söz isə - adam üçün zərərli olan yelçəkəndir. Buna görə də mən sizin öpüşünüzü gözləmədən çıxıb gedirəm.

Benedikt. Sən sözün müstəqim mənasını təhrif etməyə öyrənmisən. Açıq-aydın deyirəm: Mən Klavdionu duelə çağırdım və o mənim çağırışımı qəbul etdi. Biz tezliklə görüşməliyik. Gəlməsə, mən hər yerdə deyəcəyəm ki, o qorxağın biridir. İndi isə xahiş edirəm, cavab ver görüm qüsurlarımdan hansına görə sən məni sevmisən?

Beatriçe. Bütün qüsurlarınızın hamısına görə. Onlar sizin içinizdəki pislik səltənətini elə məharətlə qoruyurlar ki, yaxşılıqdan bir zərrənin belə ora daxil olmasına imkan vermirlər. İndi isə mən soruşuram. Mənim ləyaqətlərimdən hansı sizi məcbur etdi ki, mənim məhəbbətimlə xəstələndiniz?

Benedikt. Məhəbbətlə xəstələnmək? Gözəl deyilib. Mən doğrudan da məhəbbətlə xəstələnmişəm. Çünki iradəmin ziddinə olaraq səni sevirəm!

Beatriçe. Deməli ürəyiniz istəmədən? Heyhat, zavallı ürək? Hərgah siz mənim xatirimə öz ürəyinizə zidd hərəkət edirsinizsə, mən də sizin xatirinizə sizin ürəyinizə zidd getmək istəyirəm. Çünki mən heç vaxt dostumun düşmənini sevməmişəm.

B e n e d i k t. Sən və mən o qədər ağıllıyıq ki, heç zaman dinc-rahat biri-birimizi oxşaya bilmərik.

B e a t r i ç e. Sizin sözünüzdən belə çıxır ki, bir nəfər də ağıllı adam öz ağlı ilə fəxr edə bilməz.

Benedikt. Bu köhnə, çox köhnə fikirdir, Beatriçe. Ancaq ulu