r ki, aşiqsiniz mənə... Benedikt. Boş sözdür bunlar bütün! Məni sevirsiniz, yox? Beatriçe. Yox... Bəlkə, bir dost kimi... Bir təşəkkür olaraq... Leonato. Boş-boş danışma! And iç. Sevirsən Benedikti. Klavdio. Mən yenə and içirəm. Benedikt sevir onu... Sevginin sübutu da budur - bir dəstə kağız. Hələ çolaq sonet də tapılıb... B e n e d i k t. Ağlımın məhsuludur - o qızın şərəfinə. Qero.

Bu da başqa kağızdır. Beatriçenin xətti.

Benediktə məhəbbət izhar olunur burda...

Benedikt. Əcəb möcüzələrdir. Bizim öz əllərimiz öz ürəyimizin ziddinə şahidlik eləyir. Olsun, əlacım yoxdur, səni alıram. Gündüzün işığına and içirəm ki, səninlə ancaq rəhmim gəldiyinə görə evlənirəm...



Beatriçe. Sizə yox deyə bilmirəm. İşığa and içirəm ki, ancaq sizin həyatınızı xilas edəcəyəm, möhkəm inam məni güzəştə getməyə məcbur edir.

Benedikt. Dayan! Bu saat sənin dodaqlarını bağlayacağam... (Onu öpür).

Don Pedro. Evli Benedikt özünü necə hiss edir?

Benedikt. Prins, mənim cavabım belədir. İti ağıllı adamlardan lap böyük bir dəstə yığılıb gəlsə də, mən öz istədiyimdən dönmərəm. Bəlkə, siz elə güman edirsiniz ki, hər hansı bir həcv və ya epiqram məni qorxuda bilər? Kəskin söz həyatda bir iz buraxmış olsaydı, biz hamımız ləkəli görünərdik. Uzun sözün qısası. Mən ki evlənməyi qərara almışam. Bütün dünya bunun əleyhinə olsa da, mütləq evlənəcəyəm. Əvvəllər dediyim sözləri lağa qoymağın da heç bir mənası yox-dur: insan dəyişən məxluqdur, vəssalam. Klavdio, sənə gəldikdə isə, deməliyəm ki, mən səni qılıncdan keçirmək istəyirdim. Lakin sən indi mənə qohumsayaq bir şey olmusan. Buna görə de deyirəm, sağ-salamat yaşa və mənim