qatarlardakı kimi heç nəyin fərqinə varmadan sakit görünürdülər. ikinci dərəcəli vaqonların birində pəncərənin yanında dayanan bir ingilis barmaqlarıyla şüşəni taqqıldadırdı. “Simplon (Simplon- 19.5 uzunluğu olan, İsveçrə və İtaliya arasında uzanan tuneldir)” deyirdi. Vaqon-restoranda da hər şey adi qaydada idi: bir dənə də boş yer yox idi. Doğrudanmı xidmətçilərdən, sərnişinlərdən heç biri dəhşətli dərəcədə uzun olan bu tuneli görmürdü? Qatarın rəisini tələbə vaqon-restoranın çıxışında tapdı ( onu qırmızı çantasından tanımışdı). O, bəstəboy, balaca qara bığları olan bir kişi idi. “Biz artıq 25 dəqiqədir ki, tuneldəyik” tələbə dilləndi. O, gəncin gözlədiyi kimi pəncərəyə boylanmadı, əksinə xidmətçiyə tərəf döndü: “Zəhmət olmasa “Bir qutu Ormond 10” verin,- dedi, - mən cənabla eyni növ siqaret çəkirəm”. Lakin belə bir növ siqaret tapılmadı. Tələbə rəisə yaxınlaşmaq üçün belə bir imkan tapdığına sevinərək ona “Brasil” təklif etdi. “Çox sağ ol, - Oltendə siqaret almağa çətin ki, vaxtım olsun. Siz mənə çox kömək etdiniz. Siqaret çəkmək mənim üçün çox vacibdir. Mənimlə gedə bilərsinizmi?”. O, tələbəni vaqon restorandan sonra gələn yüklərin qoyulduğu hissəyə apardı. “Bundan sonra Lokomativ yerləşir, - qatarın rəisi dilləndi, - biz qatarın boş hissəsindəyik.” Yük vaqonunda zəif sarı işıq yanırdı. Dəmir barmaqlıqla sarılmış pəncərədən tunelin qaranlığı sezilirdi. Hər tərəfdə üzərində otelin yarlıqları olan çantalar, bir neçə velosiped və bir uşaq arabacığı vardı. Qatarın rəisi qırmızı çantanı asılqandan asdı. “Belə... Axı siz nə istəyirsiniz?” – tələbəyə baxmadan çantasından çıxardığı dəftərdəki cədvəli doldurmağa başladı. “Biz Burqdorfdan başlayaraq tuneldəyik – gənc cavab verdi, - bu yolda belə uzun tunel yoxdu. Mən bu yolla hər gün gedirəm və onu yaxşı tanıyıram”. Qatarın rəisi yazmaqda davam edirdi. “Hörmətli cənab, - o, nəhayət cavab verdi və tələbəyə elə yaxınlaşdı ki, bədənləri az qala bir –birinə dəyəcəkdi, - hörmətli cənab, mən sizə elə də çox şey deyə bilmərəm.