. Tuneldə nələr nə baş verdiyini izah edə bilmərəm. Lakin özünüz fikirləşin, xahiş edirəm: biz relslərin üzəri ilə hərəkət edirik, tunel hardasa bitməlidir. Nəzərə alsaq ki, tunel hələ də davam edir, demək ki, nəsə olub”. Rəis siqareti hələ də ağzında saxlamışdı, lakin çıkmirdi. Sakit, eyni zamanda aydın, ləyaqətlə, əminliklə elə danışırdı ki, sözlərini anlamaq çətin olmurdu, baxmayaraq ki, yük vaqonundakı səs daha güclü idi. “Mən qatarı saxlamağınızı xahiş edirəm, - tələbə səbrlə cavab verdi, - sizin dediklərinizdən heç nə anlamadım. Əgər tuneldə hər şey qaydasında deyisə və siz bunu izah edə bilmirsinizsə, qatarı saxlamağa borclusunuz”. “Qatarı saxlamaq?!- rəis astaca təkrar etdi- bu haqda mən də fikirləşmişəm ( bu arada o, dəftəri bağladı, ilgəcdən asılan qırmızı çantasına qoydu və siqaretini yandırdı). “Onda gərək əyləcin dəstəyini dartasan, - deyə tələbə dilləndi və dəstəyə doğru uzanaraq onu çəkməyə çalışdı. Bu zaman səndələyərək o biri tərəfə yıxıldı. Vaqonun şüşəsinə dəydi. Uşaq arabası, çamadanların üstünə yıxıldı. Rəis qəribə bir şəkildə səndələyərək yük vaqonunun içərisindən keçdi. “Biz aşağıya gedirik” – deyərək tələbənin yanındakı şüşəyə söykəndi. Lakin gözlənildiyi kimi vaqonların bir-birinə toqquşmaları baş vermədi. Bir anlığa ona elə gəldi ki, qatar dayanıb, vaqonların yanından isə ötüb keçən tuneldir. Yük hissəsinin sonundakı qapı aralandı. Vaqon restoranın güclü işığında insanlar yeyib-içir, söhbət edirdilər. Qapı yenidən bağlandı. “Lakomativə gedək”, - rəis dilləndi və tələbəyə elə gəldi ki, rəis ona qəribə bir təhdidlə baxdı. Sonra yenidən qapını açdı. Lakin güclü hava aaxını onu yenidən divara çırpdı. Hər iksi eyni zamanda yük vaqonunun qəribə şəkildə titrəməsini hiss etdi. “Biz maşına çatmalıyıq! –qatar rəisi tələbənin qulağına qışqıraraq qapının arxasında itdi. Dəmir sürahilərdən yapışaraq vaqonun açıq meydançasına çıxdı. Dəhşətli külək onu arxaya itələyirdi, tunelin qorxunc yaxınlığını görməmək üçün tunelə baxmamağa çalışırdı. Təkətlərin