titrəməsini və küləyin uğultusunu hiss etdikcə, o, kosmik sürətlə daş-qaya dünyasına yuvarlandığını fikirləşirdi. Aşağıda paravozla yük vaqonu arasında ensiz yol görünürdü, lakomativə keçmək üçün bir metr uzaqlığa tullanmaq lazım idi. O, tullandı və lakomativin divarları boyunca metal dirəklərdən tutaraq yeriməyə başladı. Qatarın rəisi onu içəriyə dartdı. Tələbə yorğunluqdan divara söykəndi, maşın hissəsində qeyri-adi sakitlik vardı. Lakomativin qalın divarları səs-küyü boğurdu. Qatarın rəisi qapını bağlayandan sonra isə demək olar ki, heç nə eşidilmədi. “Görürsənmi siqaretləri də itirdik, - rəis söyləndi, - qutuda olmayanda onlar necə də tez sınırlar. Tələbə qayaları belə yaxından görəndən sonra nəyəsə söykənib otura bildiyinə sevinirdi. Bu hardasa ona adi həyatı xatırladırdı. Şalvarının sağ cibindən qəhvəyi qutunu çıxararaq rəisə yenidən siqaret təklif etdi, özü də çəkdi. “Bu siqaretləri çox bəyəndim, - rəis dilləndi,- bir şərtlə ki, gərək dərindən içinə çəkəsən, yoxsa hədər gedər”. Bu sözlər tələbədə ona qarşı inamsızlıq yaradırdı. O, hiss edirdi ki, qatarın hərəkət etdiyi bu tunel barədə rəis qətiyyən düşünmək istəmir (hələ də ümid var idi ki, tunel birdən birə, yuxunun bitdiyi kimi bitəcəkdir). “ 18. 40 – tələbə işıqsaçan sferbaltlı saatına baxaraq dilləndi – biz artıq Oltendə olamlı idik”. Və istər - istəməz az əvvəl günəş işığı ilə qızılı rəngə boyanmış dağları, meşələri xatırladı. Iki nəfər bu şəkildə qatarın maşın hissəsində divara söykənərək siqaret çəkirdi. “Mənim soyadım Kellerdir – rəis dilləndi”. Tələbə təslim olmurdu. “Maşına dırmaşmaq təhlükəli idi, hər halda mənim üçün. Niyə məni bura gətirdiniz?”. Keller cavb verdi ki, o, özü də bunu bilmir, o, sadəcə olaraq düşünmək üçün vaxt qazanmaq istəyirdi. “Düşünmək üçün vaxt...” – tələbə təkrarladı. “Hə, bu belədi” – rəis siqaret çəkməyə davam edərək dilləndi. Qatar sanki bir az da aşağıya doğru hərəkətə başladı. Keller “Biz maşinistin kabinəsinə də keçə bilərik” desə də donub qalmışdı. Tələbə isə