ə dəhlizlə hərəkət etməkdə idi. Maşinistin qapısını açanda Keller hələ də hərəkətsiz dayanmışdı. “Boşdur” – gənc dilləndi, - Maşinistin yeri boşdur!”. Onlar ləngər vura-vura kabinəyə girdilər. yüksək sürət qatarı hələ də tunelin içərisilə daha da dərinə aparırdı. “Allah xatirinə” deyərək rəis hansısa düymələri basıb, əyləci çəksə də qatar dayanmadı. Keller isə əmin etməyə çalışırdı ki, onlar hələ lıap əvvəldən qatarı saxlamağa çalışıblar. Ancaq qatar yoluna davam edirdi. “O həmişə yoluna davam edəcək...” – tələbə sürət cihazına baxaraq dilləndi: “150. qatar nə vaxtsa belə sürətlə hərəkət edibmi?” – “Aman Allah!, - bu cür sürətlə heç vaxt, düz 150!” – “Sürət dəyişib. Artır. Artıq 180-dir. Biz məhv olacıyıq”. Pəncərəyə yaxınlaşdı. Müavazinətini saxlaya bilməyib üzü üstə pəncərəyə çırpıldı. “Maşinist hardadı?” – deyə bağırdı. Projektorların ağ işığında yanlardan, yuxarıdan, aşağıdan, hər tərəfindən ötüb keçən qayalara diqqətlə baxırdı. “Tullanıb” – rəis cavabında qışqırdı. “Nə vaxt?”. Keller bir xeyli susdu, sonra yenə siqaret çıədi: “ Dərhal, 5 dəqiqədən sonra.- deyə dilləndi, - Hamını xilas etmək mənasız idi. Yük şöbəsinin növbətçisi də qatardan tullanıb”. “Bəs siz?”. “Mən qatarın rəisiyəm, həm də mən həmişə ümidsiz yaşamışam”. “Ümidsiz...” – gənc təkrarladı. Alnını şüşəyə söykədi. “Demək ki, bu üzdən belə görünürmüş, əslində isə biz uçuruma yuvarlanırmışıq”. “Mən geriyə qayıtmalıyam. – rəis dilləndi, - Vaqonlarda panika ola bilər, qatma-qarışıqlıq yaranar”. “Əlbəttə” – tələbə kök şahmatçı və roman oxuyan kürən saçlı qızı xatırladı. Kellerə “Ormond Brasil 10” qutusunu uzatdı: “ Götürün. Oraya çatanacan özünüzdıkiləri də itirəcəksiniz”. Bütün gücünü toplayaraq dəhlizlə getməyə çalışan rəis soruşdu ki, bəs o, niyə geri qayıtmaq istəmir. Gənc indi heç bir məna kəsb etməyən düymələrə baxdı: “ 210. inanmıram ki, bu cür sürətlə siz vaqonlara çata biləsiniz”. “Bu mənim borcumdur”. “Əlbəttə” –deyə tələbə cavab versə də, bu bu borcun işə yaramayacağını düşündü. “Hər halda