mən cəhd etməliyəm” – Keller yenə bağırdı. Qatar ciddi-cəhdlə aşağıya doğru hərəkət edirdi ki, bu qəribə və dəhşətli “sonu” yerin daha dərinliyinə, bütün varlığın son nöqtəsinə çatdırsın. Güclü təkandan Keller düz tələbənin üstünə yuvarlandı. Üzü üstə yıxılmışdı. Üz-gözünün qanını silə-silə idarəetmə düyməsindən tutaraq dikəldi. Gəncin yanında uzanaraq çiyinlərini qucaqladı. “İndi nə edək?” – tələbənin qulağına bağırdı. Tələbənin kök bədəni artıq onun özünə belə cansız və lazımsız görünürdü. O, artıq heç nədən ehtiyat etmirdi, aşağıya doğru gedən qatarın pəncərəsindən uçuruma bəlkə də ilk kəs belə geniş açılmış gözlər ilə baxırdı. “Nə edək?” – rəis bir də bağırdı. “Heç nə” – tələbə uçuruma baxmaqdan ayrılmayaraq dilləndi. Güclü külək az öncə qulaqlarına tıxadığı yaş pambıqları diyirlədərək uçurdu. Nəhayət yan şüşələr çatladı.

- Heç nə. Allah bizi aşağıya atmışdı, indi isə biz onun yanına