Iyirmi dörd yaşlı gənc universitet tələbəsi aydın bir yay günündə Sürixə gedən sərnişin qatarını gözləyirdi. Tələbə həddən artıq kök idi və sanki hər hansı bir təhlükədən qoruna bilmək üçün bu köklüyünün arxasında pərdə dalında gizlənən kimi gəzirdi. Optik eynəyin üstündən gün eynəyi də taxmışdı, siqaret (Ormond Brasil 10) çəkir, qulaqlarına yaş pambıq tıxayırdı. Hələ də öz valideynlərindən asılı olan və universitetlərdən birində müəmmalı tədqiqatla məşğul olan bu gənc bir bazar günü günorta iki saat yol gedəcək qatara mindi. Qatarın yola düşməsi 17.50, çatması 19.27. Gənc doğma şəhərciyini tərk etdiyi gün günəş buludsuz səmada işıq saçırdı. Qatar Alp və Yura dağlarının arasından, mənzərəli kəndlərdən və balaca şahərciklərdən, çayların yanından ötüb keçir və yola düşəndən iyirmi dəqiqə sonra Burqorfu keçən kimi dərhal sonra tunelə girirdi. Güclə ağzınacan dolmuş qatara minən tələbə öz yerinə keçməyə çalışarkən ətrafdakıların narazılıqlarını hiss edirdi. Sərnişinlər bir-birlərinə söykənərək çox sıx oturmuşdular. Yəqin ki, yalnız birinci dərəcəli vaqonda rahat nəfəs alamq olardı . Gənc tələbələrin, ailəlilərin, yeni evlənənlərin arasından keçərkən qatar onu o tərəf-bu tərəfə atırdı. Nəhayət öz yerinə çatanda gənc bir xeyli təəccübləndi, belə şey çox nadir hallarda olurdu, bütöv bir skamya tək onun üçün boş idi. Qarşısında ondan da kök olan öz ilə şahmat oynayan bir kişi oturmuşdu. Dəhlizdəki oturacağın küncündə kürən saçlı bir qız roman oxuyurdu. Gənc pəncərənin yanında əyləşərək “Ormand Brasil 10” siqaret qutusunu çıxardığı an qatar tunelə girdi. Artıq bir ilə yaxın idi ki, tələbə demək olar hər şənbə və bazar bu tuneldən keçirdi və düzünə qalsa heç bir dəfə də ona fikir verməmişdi. Bəzən tunelə baxmaq istəmişdi, amma hər dəfə fikrə dalıb qısa qaranlığa qərq olmanı unutmuşdu. Bu dəfə isə o, tunel haqqında ümumiyyətlə fikirləşməmişdi, hətta gün eynəyini belə çıxarmamışdı. Günəş var gücü ilə işıq saçırdı, pəncərədən görünən mənzərə qızılı rəngə çalırdı: qayalar və