s diqqətini cəlb edir. Qəribə, şappıltıya oxşayan bir səsdir, özü də çox canlı, ahəngdardır. Blumfeld indicə it barədə düşündüyü üçün bu səs ona dalbadal döşəməyə dəyən pəncə səsini xatırlatdı. Yox, pəncə şappıldamır, pəncə səsi deyil. Tələsik qapını açır, işığın düyməsini burur. Yox, belə şeyi heç gözləmirdi: bu ki lap sehribazlıq idi! İki sellüloid top parketin üstündə atılıb-düşür! Biri döşəməyə çatanda o biri göydə olur və yorulmadan beləcə oynaşırlar. Blumfeld bir dəfə gimnaziyada o məşhur elektrik təcrübəsi zamanı balaca kürəciklərin belə hoppanışdığını görmüşdü, ancaq bunlar nisbətən iri toplardır, otaqda hoppanışırlar və heç bir elektrik təcrübəsi aparılmır. Blumfeld onları yaxşı görmək üçün aşağı əyəlir. Adi toplar olduğuna şübhə yeri qalmır, yəqin ki hərəsinin də içində bir neçə balacası var və şappıldayan da elə onlardır. Blumfeld əlini havada o yan-bu yana gəzdirir ki, bəlkə sapla asılıblar. Yox, özləri hərəkət edir! Heyf ki Blumfeld uşaq deyil, yoxsa belə toplar onun üçün gözəl bir sürpriz olardı, halbuki indi bütün bunların hamısı ona pis təsir edir. Axı, heç kəsin diqqətini cəlb etmədən subay yaşamağın özü də o qədər mənasız deyil, indi də kimsə - fərqi yoxdur, kim olur olsun – bu sirrdən agah olub və ona belə gülməli toplar gündərib.

Toplardan birini tutmaq istəyir, ancaq ikisi də ondan aralanır, Blumfeldi arxalarınca bütün otağı dolandırırlar. Fikirləşir ki, bu topların arxasınca qaçmaq səfehlikdir, ona görə də dayanır və görür ki, daha arxalarınca qaçmadığı üçün toplar bayaqkı yerlərində dayanırlar. “Ancaq, hər halda, mən onları tutacam”,- deyə ürəyindən keçirən Blumfeld təzədən onlara tərəf cumur. Toplar da yenə qaçmağa başlayırlar və Blumfeld ayaqlarını aralayaraq onları evin küncündəki çamadana tərəf sıxışdırır, nəhayət birini tuta bilir. Balaca, soyuq bir topdur və onun əlində fırlanır, hiss olunur ki, sürüşüb düşməyə çalışır. O biri top sanki dostunun dara düşdüyünü hiss edərək bayaqkından da hündürə tullanır, Blumfeldin əlinə