toxunur.

Özünü onun əlinə çırpır, daha tez-tez hoppanaraq çırpılır, qah bu tərəfdən gah o biri tərəfdən hücum edir, sonra topu bərk-bərk tutmuş ələ heç nə eləyə bilmədiyini görüb, lap hündürə tullanır, hiss olunur ki, Blumfeldin sifətinə çatmaq istəyir. Blumfeld istəsəydi o biri topu da tutub, ikisini də hardasa gizlədərdi, ancaq bu anda ona elə gəlir ki, iki balaca topa qarşı belə hərəkət etmək ona yaraşmaz. İndi iki belə topunun olması da maraqlı idi, yəqin ki bir azdan onlar da yorulacaq, diyirlənib dolabın altına girəcəklər, onu sakit buraxacaqlar. Belə qərara gəlməsinə baxmayaraq, Blumfeld bir növ qəzəblə əlindəki topu döşəməyə çırpır, ancaq möcüzəyə bax ki, bu nazik, bir üzündən o biri üzü görünən sellüloid qırılmır. Toplar həmin dəqiqə də bayaqkı yerlərinə qayıdırlar və elə bayaqkı tərzdə də hoppanıb-düşməyə başlayırlar.

Blumfeld sakitcə paltarını dəyişir, dolabdan asılmış paltarları qaydaya salır, adəti üzrə diqqətlə baxır ki, qulluqçu buraları səliqəyə salıb ya yox.. Bir-iki dəfə qanırılıb çiyinləri üzərindən toplara baxır və görür ki, indi toplar onun dalınca düşüblər, lap yaxınına gəliblər, arxasındaca atılıb-düşürlər. Blumfeld ev xalatını geyinir, üzbəüz divardakı stellajdan asılmış qəlyanlarından birini götürmək istəyir. Ancaq geri çevrilməmişdən əvvəl, qeyri-ixtiyari, ayağının arxası ilə toplara bir təpik atır, toplar isə vaxtında geri çəkildikləri üçün təpik onları tutmur. Qəlyanı götürməyə yollananda, toplar da həmin dəqiqə onun dalınca düşürlər, o çəkələklərini sürüyə-sürüyə, topuq çala-çala yeriyir, ancaq hər addım səsinə uyğun olaraq toplar da şappıltı ilə döşəməyə dəyirlər. Bulumfeld qəfildən geri dönür ki, görsün toplar indi neyləyəcəklər. Ancaq elə dönməyə başlayan kimi toplar havada qövs cızaraq onun arxa tərəfinə keçirlər, bir də dönür və hər şey yenidən təkrar olunur. İtaətkar müşahidəçilər kimi həmişə Blumfeldin arxasınca gedirlər. Görünür, əvvəlcə ona görə cəsarət edib onun garşısında dayanmışdılar ki, özlərini təqdim