mehribançılıq ifadəsinin əksinə olaraq, onları müşayət edənlər çox ciddi görkəmdə dayanmışdılar və hər qrupun da gözü öz hökmdarına dikilmişdi. Lap aşağıda – yəqin ki görüş gəminin üst göyərtəsində keçirilirdi - əlləri gicgahlarında olan matroslar düzülmüşdü və şəklin çərcivəsi də çoxunu kəsmişdi. Blumfeldin şəklə marağı tədricən artmağa başlayır, onu bir az özündən uzaq tutaraq, gözünü qıyıb baxır. Belə təntənəli səhnələri həmişə xoşlamışdı. Əsas şəxslərin bir-birinin əlini belə sadəliklə, səmimiyyətlə sıxmasını da həqiqət kimi qəbul edir. Eyni zamanda bu da həqiqətdir ki, müşayətçilər – yeri gəlmişkən, onlar da yüksək rürbəli şəxslərdir və adları da şəklin altında verilib – öz ciddi duruşları ilə bu tarixi anın necə ciddi olduğunu nümayiş etdirirdilər.)

Blumfeld özünə lazım olan şeyləri stellajdan götürmək əvəzinə, sakitcə oturub hələ də tüstülənən qəlyanına baxır. Elə bil pusquda dayanıb və qəflətən, heç gözlənilmədən donu açılır, bircə təkanla oturduğu kreslo ilə bərabər geri dönür. Ancaq toplar da sərvaxt dayanıblar və ya geyri-ixtiyari vəzifələrini yerinə yetirirlər, Blumfeld dönən kimi yerlərini dəyişirlər, onun arxasında gizlənirlər. İndi Blumfeld, əlində də sönmüş qəlyan, arxası stola tərəf oturub. Toplar isə stolun altında hoppanışırlar və orada xalça olduğu üçün səsləri zəif eşidilir. Bu isə onun xeyrinədir. Yalnız boğuq guppultular eşidilir və onları eşitmək üçün də çox diqqətli olmaq gərəkdir. Düzdür, Blumfeld səsə qarşı həssas olduğu üçün indi onu eşidir, ancaq yəqin ki indi belədir, bir azdan heç nə eşitməyəcək. Blumfeldə elə gəlir ki, xalçanın üstündə hoppanışarkən belə zəif hiss olunmaqları topların zəif yeridir. Onların altına bir - hələ yaxşı olar, iki xalça salsa, heç nə eləyə bilməyəcəklər. Özü də müəyyən müddətə qədər – axı, onların burda olması artıq nəsə deməkdir!

Blumfeldə it indi lazım olardı. Özü də cavan, yırtıcı bir it ki, topların axırına çıxardı. İtin onları necə pəncəsi altına aldığını təsəvvürünə