ə gətirir: topları gabağına qatıb otaqda ordan-ora, burdan-bura qovur, axırda da dişinə salır... Ola bilsin ki, Blumfeld lap yaxınlarda özünə bir it alsın...

Ancaq toplar hələlik Blumfelddən qorxmalıdırlar və onun da indi onları partlatmaq həvəsi yoxdur, kim bilir, bəlkə də buna qətiyyəti çatmır. Axşamlar işdən yorğun qayıdır və indi ona sakitlik çox lazım olduğu bir vaxtda belə həngamə ilə üzləşir. Yenicə hiss edir ki, doğrudan da çox yorulub.Topları partlatmağına mütləq partladacaq, özü də lap tezliklə, ancaq indi onlara toxunmayacaq, bunu yəqin sabah edəcək. Bütün bunların hamısına əvvəlcədən düşünülməmiş bir olay kimi baxsan görərsən ki, toplar ozlərini kifayət qədər “təvazökar” aprırlar. Məsələn, istəsələr hərdən hoppana-hoppana irəli çıxardılar, özlərini göstərib təzədən yerlərinə qayıdardılar, ya da xalça səsi udduğuna görə bir az da hündürə tullanıb şappıltı ilə stola dəyərdilər. Ancaq bunların heç birini eləmirlər, Blumfeldi boş yerə özündən çıxarmırlar, hiss olunur ki, yalnız vacib olan hərəkətləri eləməklə kifayətlənirlər.

Yeri gəlmişkən, elə bu vacib hərəkətlər Blumfeldi stola yaxın gəlməyə qoymur. Orda bir neçə dəqiqə oturan kimi yatmağa getmək istəyir. Bunun bir səbəbi də ondadır ki, qəlyan çəkə bilmir, çünki kibrit tumbanın üstündə qalıb. Gərək gedib kibriti götürəydi və əgər tumbanın yanına gedirdisə, deməli , orda qalması daha yaxşı olardı və uzanıb yatardı. Həmin anda, ağlına gribə bir fikir də gəlir: yəni fikirləşir ki, toplar da kor-koranə şəkildə onun arxasınca düşəcəklər, çarpayının üstünə tullanacaqlar və Blumfeld də uzananda, istər-istəməz, onları əzməli olacaq. Onun fikrincə əzilmiş topun qalıqları tullana bilməzdi. Axı, qeyri-adi şeylərin özü də bütöv olmalı idi. Top bütöv olanda onsuz da tullanır, lap ara verə-verə də olsa tullanır, ancaq cırılandan sonra qalıqları heç vaxt tullana bilməz və deməli, indi də tullanmayacaqlar.

Bu fikir sanki onu şuxlaşdırır, “Haydı, getdik!” – deyə ayağa durur, toplar da arxasınca topuq