donmuş olsa da, Şmar od tutub yanır...

Veze küçələrin kəsişdiyi yerdə dayanır, ancaq çəliyinin ucu artıq yaşadığı küçədədir. Bircə anın hökmünə bax! Gah tünd mavi, gah da qızılı rəngə çalan səma onu sehrləyib. Heç nədən xəbərsiz, bu səmaya tamaşa edir, əli ilə bir az geri qaçmış şlyapasnın altındakı saçlarını sığallayır. Səmada heç nə yerindən qopmur, heç nə bir-birinə dəymir ki, Veze irəlidə onu nə gözlədəyini duysun, hər şey öz müəmmalı, əlçatmaz yerindcə qalır. Əslində, belə də olmalıdır və Veze yoluna davam edir, Şmarın bıçağına tərəf gedir.

- Veze! – deyə qışqıran Şmar ayaqlarının ucuna qalxır, qolunu lap yuxarı qaldıraraq bıçağı zərblə endirir. – Veze! Yuliya səni nahaq gözləyir!

Və bıçağı bir dəfə sağdan, bir dəfə də soldan onun boğazına çəkir, üçüncüdəsə qarnına yeridir. Vezedən qəribə bir səs çıxır, elə bil su siçovulunu ortadan iki bölürsən!

- Vəssalam! - deyə Şmar bıçağı - qana bələnmiş ağır yükü o biri küçəyə tolazladı. – Bu da susadığım qan! Bu da başgasının qanını görüb yüngülləşmək, pərvazlanmaq! Veze, sən ey gecəquşu dostum, pivə yoldaşım, indi bu qaranlıq küçədə əriyib yox olursan! Sən niyə içinə qan doldurulmuş bir tuluq olmadın ki, mən çıxıb üstündə oturanda, partlayıb biryolluq yoxa çıxaydın! Bütün arzular yerinə yetmir, bütün şirin yuxular da çin olmur! İndi sənin o ağır cəmdəyin yerdə qalıb, heç ayaqlanmağa da dəymir! Axı bu lal sualınla nə demək istəyirsən?

Başdan ayağa zəhər tuluğu olan Pallas artıq ikitaylı giriş qapısının ağzında dayanıb:

- Şmar! Şmar! Hamısını gördüm! Heç nə gözümdən yayınmadı!

Pallasla Şmar sınayıcı nəzərlələ bir-birinə baxırlar. Pallas gördüklərindən razı qalmışdı, Şmar isə nə edəcəyini bilmirdi.

Frau Veze qorxu içində küçədəki adamlara qoşulub oraya qaçır. Xəz paltosunun yaxası açılır, özünü Vezenin üstünə atır. İndi yalnız onun gecə köynəyinə bürünmüş bədəni Vezenindir, mərəmər sinədaşı kimi ər-arvadın üstünə çəkilmiş xəz palto isə qıraqdan baxanların idi.

Ürəyi bulanan