Sübut olunub ki, qətl aşağıdakı kimi törədilmişdir:

Şmar, yəni qatil, aylı bir gecədə saat doqquza yaxın Vezenin, yəni qurbanın öz bürosundan çıxıb evinə dönəcəyi küçənin tininə gəlmişdir.

Axşamın soyuğu adamın canına işləyirmiş. Ancaq Şmar mavi rəngli nazik bir pencəkdə imiş. Üstündən geydiyi gödəkçənin də yaxası açıq imiş. Ancaq soyuğu hiss eləmirmiş, çünki hərəkətdəymiş. Qətli törətdiyi silahı, yəni yarı qəmə, yarı mətbəx bıçağını əlində bərk – bərk tutaraq hazır saxlayıbmış və ayın işığında ona baxırmış. Bıçağın tiyəsi ay işığında parıldayırmış və bu, Şmara bəs eləməyib. Onu küçənin daş döşəməsinə elə bərk – bərk sürtürmüş ki, qığılcım qopurmuş. Sonra da elədiyinə peşman olub, ayağının birini qaldıraraq o birinin üstündə dayana -dayana onun tiyəsini çəkməsinin qaytanına çəkib - sanki skripka çalırmış - ancaq qulağı da o başıbəlalı küçədə imiş.

Bəs görəsən yaxınlıqdakı binanın ikinci mərtəbəsindəki mənzilinin pəncərəsindən bütün bunları seyr edən məmur Pallas gördüklərinə necə dözürdü? İndi gəl insanın xislətini başa düş görüm, necə düşürsən?! Əynindəki ev xalatının yaxalığını qaldırmış, kəmərini də bağlamışdı və başını bulaya – bulaya aşağı baxırdı.

Beş ev o tərəfdə, bu bina ilə üzbəüz başga bir binada Vezenin arvadı tülkü dərisindən olan xəz paltosunu gecə köynəyinin üstündən çiyninə salaraq bu gün adəti xilafına gecikən ərini gözləyirdi.

Nəhayət, Vezenin bürosunun qapısındakı zənq səsləndi və bu səs gecənin bağrını dəldi, elə bil adicə qapı zəngi deyildi. Çox vaxt axşama qalıb işləyən işgüzar Veze bayıra çıxdı, ancaq özü hələ küçədə görünmədi, yalnız zəng səsindən bilindi ki, çıxdı və həmin dəqiqə də sakit, ahəngdar addım səsləri eşidildi.

Pallas başını irəli uzadıb aşağı boylanır: heç nəyi gözdən buraxmaq olmaz! Frau Veze zəngin səsini eşidən kimi arxayınlaşır, pəncərəni şaqqıltı ilə örtür. Şmar isə dizi üstə yerə çökür, həmin anda sifətindən və əllərindən başqa açıq yeri olmadığından, onları küçənin daş döşəməsinə sıxır. Hər yer