Mənim çox qeyri-adi bir heyvanım var: yarısı pişikdir, yarısı quzu. Bu da atamdan qalan mirasın içindədir. Ancaq hər şey mənim vaxtımda baş verdi, əvvəllər onda quzuluq pişiklikdən çox idi. İndi quzuluq da çoxdur, pişiklik də. Başı, caynaqları pişiyindir, iriliyi, görünüşü isə quzunun. Parıldayan vəhşi gözləri, yumşaq, qisa tükləri, bir də yerişi – gah hoppana- hoppana, gah da sürünə-sürünə yeriməsi isə hər ikisinin... Pəncərənin gabağında özünü günə verəndə yumrulanır, mırıldayır, çəmənlikdəsə elə qaçır ki, çatmaq olmur. Pişik görəndə aradan çıxır, quzu görəndə isə üstünə atılır. Aylı gecələrdə novalçaya dırmaşmağı yaman xoşlayır. Miyoldaya bilmir, siçovuldan da qorxur. Saatlarla toyuq hininin yanında pusquda durur, ancaq indiyə kimi bircə cücə də boğmayıb.

Onu şirin südlə yemləyirəm, bunu yaman xoşlayır. Südü iri qurtumlarla vəhşi dişləri arasından içinə çəkir. Əlbəttə, bütün bunlar uşaqlar üçün əsl tamaşadır. Hər bazar günortaya gədər gəlib baxa bilərlər. Heyvanı qucağıma götürürəm və qonşuluqda olan bütün uşaqlar da başıma yığışır.

Həmin anda elə qəribə-qəribə suallar verilir ki, adam cavab da tapa bilmir: Niyə bu heyvan belədir, niyə bu heyvan yalnız məndədir, bundan əvvəl də belə heyvan olub, ya yox, bəs o öləndən sonra necə olacaq, heyvan tək darıxmır ki, niyə balası yoxdur, adı nədir və sair və ilaxır...

Özümə əziyyət verib cavab axtarmıram, heç nə demədən, heç bir izahat vermədən olanımı onlara göstərirəm. Uşaqlar bəzən özlərilə pişik gətirirlər, hətta bir dəfə iki quzu da gətirmişdilər. Ancaq gözlədikləri səhnə alınmadı: heyvanlar bir-birini tanımadı. Yalnız öz heyvan gözləri ilə bir-birinə baxdılar və yəqin ki bir-birini ilahinin yaratdığı varlıq kimi qəbul etdilər...

Qucağımda olanda, heyvan heç kimdən, heç nədən qorxmur, heç kimin də dalınca düşmək istəmir. Qoynuma sığınaraq xoşallanır. Özündə onu böyüdən ailəyə bağlılıq hiss edir. Bu hər hansı qeyri-adi bir sadiqlik deyil, əksinə, yer üzündə saysız-hesabsız