həmcinsi ola-ola, bəlkə də heç birinə qan qohumluğu çatmayan bir heyvanın əsl istniktidir və bizim yanımızda tapdığı doğmalıq onun üçün müqəddəsdir.

Bəzən məni imsiləyəndə, ayaqlarıma sarılaraq məndən ayrılmaq istəməyəndə, gülməyim tutur. Həm quzu həm pişik olması ona bəs eləmir, az qala, it də olmaq istəyir. Bir dəfə nəsə işlərim düz gətirmirdi – belə şey hamının başına gələ bilər – çıxış yolu tapa bilmirdim , ona görə də hər şeyin başını buraxmaq istəyirdim və elə bu barədə düşünə-düşünə, heyvan da qucağımda, hörmə yelləncəkdə oturmuşdum. Təsadüfən aşağı baxanda gördüm ki, uzun saqqalından yaş süzülür. Görəsən mənim göz yaşlarım idi, yoxsa onun? Doğrudanmı sinəsində quzu ürəyi gəzdirən bu pişik həm də insanlar kimi şöhrətpərəst idi? Düzdür, mənə atamdan çox şey qalmayıb, ancaq bu mirasa söz ola bilməz!

Keçirdiyi həyəcan hissləri də iki cürdür və biri digərinə bənzəmir : həm pişik kimi həyəcanlanır, həm də quzu kimi... Buna görə də dərisi ona darlıq edir. Hərdən böyrümdəki kreslonun üstünə tullanır, qabaq ayaqlarını çiynimə qoyur, burnunu qulağıma söykəyir, sanki nəsə deyir və sonra da, sözün əsil mənasında, əyilərək üzümə baxır, elə bil dediklərinin təsirini yoxlayır. Xoşuna gəlmək üçün özümü elə göstərirəm ki, guya nəsə başa düşmüşəm və başımı tərpədirəm. O dəqiqə də yerə tullanır, atılıb-düşməyə başlayır.

Bəlkə də bir qəssab bıçağı onun əziyyətinə son qoya bilər, ancaq mənə miras qaldığı üçün buna yol vermərəm. Qoy gözləsin, nəfəsi nə vaxt öz-özünə dayanar, onda da xilas olar...Bəzən özü də insanlara xas olan ağıllı baxışlarını mənə dikir və demək istəyir ki, ağlın nə deyirsə, onu da