qonşu otaqda danışılanların hamısı eşidilərdi. Müştərilərimin adını telofonda çəkməyi çoxdan yadırğamışam. Ancaq bəzi səciyyəvi sözlərdən, qaçılmaz ifadələrdən həmin adamın adını bilmək üçün o qədər də hiyləgər olmaq lazım deyil. Bəzən o qədər narahat oluram ki, dəstək də qulağumda barmaqlarımın ucunda yerimdəcə rəqs etməyə başlayıram, ancaq yenə də sirlərimi gizlədə bilmirəm.

Əlbəttə, buna görə işlə əlaqədar hər hansı bir qərar çıxarmaq lazım gələndə, inamsız oluram, səsim titrəməyə başlayır. Görəsən mən telofonla danışanda Harras nə edir? Əgər çox şişirtmək istəsəm – bəzən həqiqəti üzə çıxarmaq üçün tez-tez şişirtmək lazım gəlir – belə deyərdim: Harrasa telefon lazım deyil. Elə mənimkindən istifadə edir. Divanını divara yaxın çəkib qulaq asır, mən isə, əksinə, telofon səslənən kimi onun yanına qaçmalı oluram, müştərilərin istədiklərinə qulaq asıram, çox vacib qərarlar çıxarıram, onları güc-bəla ilə yola gətirirəm və bütün bunları eləyə-eləyə, eyni zamanda da istər-istəməz, divardan Harrasa məlumatlar ötürürəm.

Bəlkə də söhbətə heç axıra kimi qulaq asmır, məsələnin mahiyyətini başa düşən kimi ayağa durur, adəti üzrə qaça-qaça şəhərə üz goyur və bəlkə də mən heç dəstəyi yerinə asmamış, şəhərdə mənim əleyhimə iş aparmağa