Ölülərə qonaq getmişdim. Böyük, tərtəmiz sərdabə idi və içində bir neçə tabut olsa da, yer çox qalmışdı, iki tabutun da ağzı açıq idi. Onların içi yığışdırılmamış çarpayıya bənzəyirdi, sanki kimsə yenicə yataqdan qalxıb getmişdi. Bir qədər kənarda yazı masası vardı və onun arxasında da cüssəli bir kişi oturmuşdu. Sağ əlində qələm tutmuşdu, sanki yenicə nəyisə yazıb qurtarmışdı, sol əli ilə döş cibindəki saatın zəncirini oynadırdı, başını da masaya tərəf əymişdi. Qulluqcu qız oranı süpürürdü, halbuki süpürüləsi hec nə yox idi.

Maraq güc gəldi və onun sifətini gizlədən yaylığın ucunu qaldırdım, üzünü indi görə bildim. Nə vaxtsa tanıdığım yəhudi qızı idi. Dümağ, koppuş yanaqları, yumru, qara gözləri vardı. Onu yaşlı arvada oxşadan yaylığın arxasından üzümə baxıb güləndə, soruşdum:

- Burda məzhəkə çıxarırsınız?

- Bəli, - dedi, - məzhəkə kimi bir şeydir. Elə gördüyün kimidir!

Sonra yazı masasının arxasında oturmuş kişini göstərdi:

- Get ona salam ver, buranın ağası odur. Nə qədər ki onunla salamlaşmayıbsan, səninlə danışmağa ixtiyarım yoxdur.

- Axı o kimdir? – deyə yavaşdan soruşdum.

- Fransalı zadəgandır, adı da De Poitondur.

- O bura necə gəlib çıxıb?

- Bilmirəm, - dedi. – Burda hər şey bir – birinə qarışıb.Kimsə gəlib qayda yaratmalıdır, onu gözləyirik. Bəlkə sən həmin adamsan?

- Yox, yox, - dedim.

- Çox yaxşı, elə isə kişinin yanına get.

Ona tərəf gedib baş əydim. Başını qaldırmadığı üçün yalnız dağınıq saçlarını görə bilirdim, “Axşamınız xeyir” – dedim, ancaq qımıldanmadı. Masanın kənarı ilə balaca bir pişik dövrə vururdu, sanki kişinin qoynundan ora düşmüşdü və oraya da qayıdıb yoxa çıxdı. Ola bilsin, kişi bayaqdan saatın zəncirinə deyil, masanın altına baxırmış. Bura necə gəlib çıxdığımı ona başa salmaq istədim, amma qız pencəyimin ətəyindən dartaraq pıçıldadı:

- Bu kifayətdir.

Sevinərək qıza tərəf döndüm və əl - ələ verib sərdabədə