gəzməyə başladıq. Süpürgə mənə mane olurdu.

- Bu süpürgəni at getsin, - dedim

- Yox, yox, xahiş edirəm... qoy qalsın.Görmürsən ki, buranı süpürmək cətin deyil?! Əksinə bəzi üstünlükləri var, onlardan əl çəkə bilmərəm. Yeri gəlmişkən, burda qalacaqsan? – deyə söhbəti dəyişmək istədi.

- Sənin xatirinə məmnuniyyətlə qalaram, - uzada – uzada cavab verdim.

Sevgililər kimi bir – birimizə sığına – sığına gedirdik.

- Qal! Qal! – dedi – Səndən ötrü yaman darıxmışam. Bəlkə də qorxursan, ancaq bura fikirləşdiyin qədər də pis deyil. Axı burda olanların bizə nə dəxli?!

Bir anlığa susduq. İndi əllərimizi buraxıb qucaqlaşmışdıq. Əsas yolla irəliləyirdik, sağ- sol tabutla dolu idi. Sərdabə böyük görünürdü, böyük olmasa da, uzun idi. İçəri qaranlıq olsa da, görmək olurdu. Sanki şər qarışmışdı, ancaq biz olan yerdə ağarışdanırdı, yan – yörəmizi seçə bilirdik.

Qəflətən dilləndi:

-Gəl, sənə tabutumu göstərəcəm.

Heyrətə gəldim:

- Sən ki ölməmisən?!

- Elədir, – dedi. – Ancaq həqiqət xatirinə deməliyəm ki, buraları yaxşı tanımıram, ona görə də sənin gəlişinə çox sevindim. Bu dəqiqə hər şeyi başa düşəcəksən, bəlkə də indi hər şeyi məndən yaxşı görürsən.... Ancaq bütün bunlara baxmayaraq, mənim tabutum var.

Sağ tərəfə döndük, ayrı bir yolla yenə də cərgə- cərgə düzülmüş tabutların arası ilə irəlilədik. Bunların hamısı mənə nə vaxtsa görmüş olduğum şərab zirzəmisini xatırlatdı. Yolda balaca, eni hec bir metrə catmayan, ancaq iti axan bir çaya da rast gəldik. Axırda qızın tabutuna çatdıq. İçi zərif tiftikli yastıqlarla döşənmişdi. Qız onun içinə girib, şəhadət barmağı ilə mənə işarə etsə də, əslində, baxışları ilə yanına apardı.

- Qəşəng qız, - deyə yastığı onun başının altından götürdüm, əlimi yumşaq saçlarının altına qoydum. - Sənin yanında qala bilmərəm. Bu sərdabədə bir nəfərlə söhbət etməliyəm. Bəlkə onu tapmaqda mənə kömək edəsən?!

- Onunla söhbət etməlisən? Axı burda hec nəyə