Mənsə elə liftə minən kimi tək qalıram və dizi üstə çökərək dəyirmi güzgüyə baxıram. Lift hərəkətə gələndə deyirəm: “Sakit olun, geri çəkilin! Ağacların kölgəsini, qırçınlı pərdələrin arxasını, kümbəzli çardaqları istəyirsiniz?”

Dişlərimi qıcaya-qıcaya danışıram və həmin anda pilləkənlərin sürahisi südrəng şüşələrdən iti axan çay kimi görünür.

“Uçun gedin! Qoy sizi mənim görə bilmədiyim qanadlarınız istədiyiniz yerlərə - uzaq-uzaq kəndlərə, ya da Parisə aparsın!

Ancaq bunula bərabər , pəncərədən gördüklərinizdən də ləzzət alın: hər üç küçədən axışan, bir-birinə yol verməyən, sonra da bir-birinə qarışan nümayişçilərdən, onların son cərgələri keçəndən sonra meydanın boş qalmasından... Onlara yaylıq yellədin, dəhşətə gəlin, kövrəlin, ordan keçən gözəl xanımın şəninə tərif deyin...

Çayın üstündəki taxta körpüdən keçin, orda çimən uşaqlara salam verin, uzaqlardakı kreyserdəki minlərlə matrosun “Urra!” qışqırtısına təəccüblənin...

O yoldan keçən kişinin ardınca düşün, darvazaya gedən ara yola sıxışdırıb ciblərini kəsin, sonra da əlinizi cibinizə qoyub, onun da əli cibində, kədər içində yan küçəyə necə burulduğuna baxın.

Küçələrə səpələnmiş yorğa atlı polislər atlarının qantarğasını çəkirlər, sizi geri sıxışdırırlar. Onlara fikir verməyin, bilirəm ki, boş küçələrdə gəzməkdən bezəcəklər. Bax, cüt-cüt gedirlər, döngələrdən yavaş keçirlər, meydana çatanda isə sanki uçurlar...”

Artıq çatmışam. Düşüb lifti aşağı göndərirəm, sonra qapının zəngini basıram, qulluqçu qız gəlib açır və onunla