ov axtarıram, özümdə yeni bir güc hiss edirəm. Elə bir güc ki, yuva, hətta lap on dəfə böyük də olsa, baş meydanın özü də ona darlıq edərdi. Ov nə qədər çətin olsa da, çox nadir halda uğurlu alınsa da, bayırdakı yeməyin dadı ayrı idi və hər necə olsa da, nəticənin əsas olduğunu inkar etmirəm, hamısını başa düşürəm, ən azı, başqaları qədər bundan ləzzət alıram. Bəlkə də başqaları ilə müqayisədə, daha çox ləzzət alıram, çünki mən hər hansı bir sərgərdan kimi səfehlikdən, ümidsizlikdən deyil, məqsədli şəkildə, sakitcə ov edirəm. Əslində, mən bu dünyaya azadlıqda yaşamaq üçün gəlməmişəm, əksinə, özüm də bilirəm ki, vaxtım o qədər də çox deyil, burda ov etməyin də sonu var, nə vaxtsa özüm istəyəndə, ya da bu həyatdan yorulanda, kimsə məni öz qoynuna səsləyəcək və mən də bu çağırışa qarşı dura bilməyəcəm. Deməli, burada keçirdiyim anlardan ləzzət ala bilərəm, qayğısız yaşayaram, daha doğrusu, bilərdim, ancaq bacarmıram. Bütün fikrim-zikrim yuvanın yanındadır. Bayaq girişdən tez-tələsik aralanmışdım, ancaq tezliklə də geri qayıdıram. Gizlənmək üçün yaxşı bir yer tapıram, yuvanın girəcəyini pusuram. Bu dəfə bayırdan göz qoyuram, özü də bir neçə gün gecə-gündüz... Səfehlik kimi görünsə də, mənə sevinc bəxş edir, məni sakitləşdirir. Onda elə bilirəm ki, yuvamın yanında deyil, öz qarşımda dayanmışam və sanki yatıram, xoşbəxtlikdən, eyni zamanda həm dərin yuxuya gedirəm, həm də bütün hərəkətlərimə nəzarət edə bilirəm. Mənə, müəyyən mənada, elə bir qabiliyyət də verilib ki, gecələr gəzişən kabuslara yalnız köməksiz qaldığım sadəlövh yuxularda deyil, tamam ayılandan sonra hər şeyə ayıq nəzərlərlə baxmağı bacardığım anlarda da rast gəlirəm.Və mənə elə gəlir ki, qəribə də olsa, hərdən inandığım, bəlkə də hələ uzun müddət inanacağım kimi, yuvama düşəndə, halım o qədər də pis olmur. Bu baxımdan, bəlkə də başqa səbəbdən, ancaq daha çox birinciyə görə belə gəzintilər, doğrudan da, vacibdir. Əlbəttə, girişi nə gədər uzaq, sakit bir yerdə seçmiş olsam da, bir həftəlik müşahidələr