r göstərdi ki, burda da gediş-gəliş xeyli çoxdur, ancaq ola bilsin, bütün yaşayış yerləri belə basırıqdır və bəlkə də tək-tənha qalıb hansı bir düşməninsə qurbanına çevrilməkdənsə, bu axına qarışmaq daha yaxşıdır, çünki böyük olduğuna görə səni qoynuna alıb harasa aparacaq. Ancaq burda çoxlu düşmənlər və özlərindən də çox onlarla əlbir olanlar var, ancaq hamısı bir-biri ilə döyüşür, döyüşə-döyüşə də yuvamın yanından keçib gedirlər. Pusquda durduğum vaxt ərzində həm mənim, həm də onun xoşbəxtliyindən, heç kəs bu girişə fikir vermədi, nəsə hiss eləmədi, yoxsa yuvamın bilindiyindən qorxar, ağlım başımdan çıxar, onun üstünə atılıb boğazından yapışardım. Əlbəttə, elə bir sürü var ki, onlara yaxın getməyə cəsarətim çatmır, uzaqdan görən kimi qaçıram. Mənim yuvam haqqında nə fikirləşdikləri barədə də dəqiq heç nə deyə bilmərəm, ancaq tezliklə qayıdıb onlardan heç kəsi görməməyim, eləcə də giriş qapısının sağ-salamat yerində olması sakitləşmək üçün kifayət edir. Elə xoşbəxt günlərim olurdu ki, hətta az qala, öz-özümə deyirdim: bəlkə də dünyanın mənə qarşı düşmənçiliyi qurtarıb. Və ya özümü sakitləşdirirdim ki, yuvanın qüdrəti canımı indiyəcən qorxduğum ölüm-dirim mübarizəsindən qurtarıb. Bu yuva məni bəlkə də gözlədiyimdən, onun içində olarkən ağlıma gələnlərdən yaxşı qoruyur. Hətta iş o dərəcəyə çatırdı ki, bəzən uşaqlıq eləyib oraya qayıtmaq istəmirdim, fikirləşirdim ki, elə burdaca özümə bir yer düzəldim, ömrümü giriş qapısını müşahidə etməklə başa vurum, onu gözdən qoymayım və sevinim ki, içəridə olsam, yuvam məni lap yaxşı qoruya bilər. Ancaq uşaq xəyalları tez əriyib yox olur. Axı mən burda dayanıb hansı təhlükəni müşahidə edirəm? Məgər yuvada olarkən məni hansı təhlükənin gözlədiyini bayırda topladığım təcrübəyə əsasən müəyyənləşdirə bilərəm? Görəsən düşmənlərim yuvada olmadığımı doğrudanmı duya bilirlər? Əlbəttə, nəsə duyurlar, ancaq hər şeyi yox! Bəs hər şeyin hiss olunması böyük bir təhlükənin olması demək deyildimi? Deməli, mənim burda fikirləşdiklərimin hamısı