i bu həyat etibarlı deyil, başdan ayağa təhlükədir, heç biri də digərindən fərqlənmir və elə buna görə də yuvamdakı etibarlı həyatı başqa həyatla müqayisə edəndə görürəm ki, hər hansı bir təhlükə ayrılıqda bu qədər bilinməzdi, qorxulu olmazdı. Əlbəttə, belə bir qərara gəlmək lap səfehlik olardı və onu yaradan da mənasız bir azadlıqda uzun müddət yaşamağım idi. Ancaq o yuva mənim idi və iki-üç addım atan kimi təhlükəsiz yerdə ola bilərdim. Nəhayət, bütün şübhə-tərəddüdlərin daşını ataraq günün günorta çağı yuvanın qapısına tərəf qaçıram ki, onun ağzındakı çimi qötürüm, ancaq bilirəm ki, götürmək olmaz, onun yanından keçib, cəzamı almaq üçün özümü qəsdlə qaratikan kolluğuna vururam. Eləmədiyim bir günah üçün özümü cəzalandırıram. Axırda da öz-özümə deyirəm ki, çox düz elədim, doğrudan da aşağı düşməklə mənə ən əziz olan bir sirri, lap bircə anlığa da olsa, ətrafdakıların hamısına – ağaclara, torpağa, havaya satmış olardım. Özü də bu təhlükə uydurma deyil, gerçək idi. Bəlkə də bununla həvəsə salacağım heç də əsil düşmənim yox, balaca, zavallı ya da iyrənc bir məxluq olacaqdı: maraq xatirinə arxamca gələrdi, özü ilə bütün dünyanı yığıb gətirərdi. Bu da olmasa, başqası – bundan da pisi, hətta lap betəri olacaq. Bəlkə də yuvadan yaxşı başı çıxan, onun qədrini bilən həmcinslərimdən biri olacaq. Ya da elə meşədəki sərgərdan, səfeh, qulağı dinc yaşamaq, ancaq özünə əziyyət verib yuva tikmək istəməyən “qardaş”larımdan biri... Əgər onlardan biri indi gəlsəydi, əgər öz iyrənc tamahkarlığı ilə giriş qapısnı iyləyib-çüyləyib tapsaydı, əgər üstü mamırlı çimi qaldırmaq istəsəydi, əgər qaldıra bilsəydi, əgər mənə yem olmaq üçün aşağı düşsəydi və mən də onun yarıdan çoxunun içəridə olduğunu görsəydim, bəli, bütün bunların hamısı olsaydı, heç nəyi vecimə almayıb, arxasınca cumardım, onu paça-parça, didik-didik eləyərdim, qanını sorardım, cəmdəyini də sürüyə-sürüyə o biri qənimətlərin yanına aparardım, hər şeydən əvvəl də - bu, əsas məsələ idi – təzədən yuvama qayıtmış olardım, bu