z vəzifəsini yerinə yetirməyə imkan verəcək ya yox? Yaxud kimsə ona, lap az da olsa, maneçilik törətsə, başıma nələr gələ bilər? Yox, bütün bunları götür-qoy edəndən sonra görürəm ki, tənhalıqdan, etibar eləməyə heç kəsim olmadığından şikayətlənməyə haqqım yoxdur. Bununla heç bir üstünlüyümdən mərhum olmuram, əksinə, bəlkə də ziyandan qaçıram. Mən yalnız özümə və yuvaya bel bağlaya bilərəm. Gərək bunları o vaxt fikərləşəydim, indi məni narahat edən məsələlərə görə əvvəlcədən tədbir tökəydim. Yuvanı tikməyə başlayanda, ən azı, bunlardan bəzilərini eləmək olardı. Gərək əsas qapını elə qoyaydım ki, bir-birindən aralı iki girişi olaydı: çətin anlarda biri ilə aşğı düşər, yerin altı ilə o birisinə qədər qaçar, əvvəlcədən onun ağzına qoymuş olduğum mamırlı çimi bir az aralayar, bir-neçə gün, gecə-gündüz bayırı müşahidə edərdim. Belə daha yaxşı olardı. Düzdür, iki girişin olması təhlükəni artırır, ancaq indiki vəziyyətdə bunu nəzərə almamaq da olardı. Uzaqbaşı, ikinci girişı yalnız müşahidə məntəqəsi kimi bir az dar eləyərdim. Bununla da, təzədən texniki hesablamalara başlayıram, mükəmməl bir bir yuva haqqında xəyala dalıram, sakitləşirəm, gözlərimi yumaraq özüm özümə valeh ola-ola, gizlincə sivişib içəri girmək və bayıra çıxmaq üçün cürbəcür yolları, qapıları gah aydın, gah da dumanlı şəkildə təsəvvürümdə canlandırıram.

Burda uzanıb dediklərim barədə düşünəndə, bu imkanları yüksək qiymətləndirirəm, ancaq hmısına əsil üstünlük kimi deyil, texniki nailiyyət kimi baxıram, çünki bu cür maneəsiz sivişib içəri girməyin və çölə çıxmağın özünün nə olduğunu bilmirəm. Əslində, narahat düşüncənin, özünə inamsızlığın, zəhlətökən şıltaqlığın nişanəsidir və bütün bunların hamısı mənim yuvamın yanında mənasız görünürlər, çünki bu yuva hələlik var və kim özünü bütünlüklə onun ixtiyarına versə, qulağı dinc yaşaya bilər. Əlbəttə, mən indi onun çölündəyəm və geri qayıtmağa yollar axtarıram. Yaxşı olardı ki, texniki cəhətdən bəzi düzəlişlər ediləydi. Bəlkə də heç lazım deyildi. Bəs