indiki əsəbi vəziyyətdə yuvanı fürsət tapıb gizlincə içinə girmək üçün düzəldilmiş mağara hesab eləmək onu qiymətdən salmaq deyildimi? Əlbəttə, o həm də təhlükəsiz bir mağaradır və olmalıdır da! Təsəvvür edəndə ki, təhlükə qarşısındayam, onda dişimi dişimə sıxaraq bütün varlığımla arzulayıram ki, kaş elə mənim həyatımı təhlükədən qurtaran bir oyuq olsun, öhdəsinə düşən vəzifəni, imkan daxilində, mükəmməl yerinə yetirə bilsin və belə olan halda onu bütün başqa vəzifələrdən azad etməyə hazıram. Ancaq əsil həqiqətdə - çox çətinə düşəndə də bu həqiqəti görmək olmur, halbuki ən çətin anlarda da onu görə bilmək lazımdır – yuva təhlükəsiz görünsə də, tam təhlükəsiz deyil və belə olan halda bütün qayğılardan azad olmaq mümkündürmü? Düzdür, bunlar başqa qayğılardır, mənalıdır, fəxarətlidir, tez-tez unudulandır, ancaq bəlkə də həyatın mənə bayırda hazırladığı qayğılar qədər dəhşətlidir. Bu yuvanı yalnız təlükəsizliyimi təmin etmək üçün tikmiş olsaydım da, aldanmamışdım, lakin mənim ora sərf elədiyim ağır zəhmətlə müqayisədə hazırkı təhlükəsizlik, ən azı hiss elədiyimə, eləcə də gördüyüm xeyirə görə, kifayət eləmir. Bunu etiraf eləmək ürəyimi ağrıdır, ancaq eləməliyəm və özü də onu tikənin, öz sahibinin üzünə bağlanan giriş qaısına görə eləməliyəm. Axı, yuva yalnız kimisə xilas etmək üçün hər hansı bir oyuq deyil! Baş meydanda, ehtiyat üçün topladığım cəmdəklərin arasında üzü buradan başlayan, əsas meydana uyğun olaraq gah aşağı düşən, gah da yuxarı qalxan, gah düzünə, gah dolanbac şəkildə uzanan, gah daralan, gah da enlənən, ancaq hamısı da eyni vəziyyətdə bomboş, sakit olan, hərəsi də məni içəridəki digər meydanlara – onlar da bu yollar kimi həmişə bomboş və sakit olur - bir cür aparan on dənə çıxış yoluna tərəf dayananda, təlükəsizlik barədə düşünmürəm, çünki dəqiq bilirəm ki, bura mənim qalamdır və onu daş kimi torpağı cırmaqlaya-cırmaqlaya, dişimlə-dırnağımla oya-oya, al-qana bələnə-bələnə tikmişəm, ona görə də özümündür, heç kəsə də vermərəm. Hətta o dərəcədə