ə dəyişməyib, deyəsən, elə böyük bədbəxtlik baş verməyib, ilk baxışda gözümə sataşan xirda-xuruş uçuntular da tezliklə düzələcək. İndi yalnız o yollarla gəzib baxmaq qalır ki, bu da çətin iş deyil, elə bil dostlarla laqqırtı vurursan. Keçmişdə özüm də tez-tez belə eləyərdim, – mən o qədər də qoca deyiləm, ancaq keçmişi xatırlayanda kövrəlirəm – ya özüm eləyirdim ya da kimlərinsə belə elədiyi barədə eşidirdim. İkinci yoldan başlayıram, qəsdlə yavaş-yavaş gedirəm, çünki baş meydanı görəndən sonra rahatlaşmışdım, nə qədər desən, vaxtım vardı – yuvanın içində vaxt istənilən qədər olur – və burda gördüyüm işlərin hamısı yaxşı işlər, vacib işlər olurdu, məni, qismən də olsa, qane edirdi. İkinci yoldan başlayıram və ortaya çatanda, yoxlamanı dayandırıram, üçüncü yola keçirəm, onunla təzədən baş meydana qayıtmalı oluram, hər şeyi təzədən başlamaq üçün bir də iknci yolu seçirəm, necə deyərlər, gördüyüm işlə oynayıram, onu özüm üçün artırıram, bu hərəkətimə gülürəm, sevinirəm, işin çoxluğundan çaş-baş qalıram, ancaq bundan əl də çəkmirəm. Ay yollar və meydançalar, sizin xatirinizə, ay baş meydan, ən çox da sənin suallarına görə qayıdıb gəlmişəm, uzun müddət səfehlik eləyib həyatım üçün əsmişəm, onun ucbatından qayıtmağa tərəddüd etmişəm, ancaq ona fikir verməyib yanınıza dönmüşəm. İndi yanınızdayam və heç bir təhlükə də vecimə deyil! Siz mənimsiz, mən də sizin və heç kim də bizə heç nə eləyə bilməz! Qoy bayırdakılar nə qədər istəyirlər hücum etsinlər, burunları ilə üstü mamırlı çimi deşsinlər! Yuvam öz lal sükutu, kimsəsizliyi ilə məni salamladı və dediklərimi bir daha təsdiq etdi! Ancaq bununla belə, canımda nəsə bir süstlük hiss edirəm və ən çox xoşladığım meydanların birində yumalanıb qalıram. Hələ hər yeri gəzib qurtarmamışam, axıracan gəzmək istəyirəm, burda yatmaq fikrim yoxdur, ancaq elə bil nəsə məni özünə tərəf çəkir, sanki yerimi yatmaq üçün rahatlayıram: görəsən əvvəllərdə olduğu kimi alınarmı?! Alınır! Alınmayan yalnız bu sehrdən qurtara bilməməyim olur və