, torpaq qalaqları yolları kəsib, heç nə görünmür. Ancaq bunlar məni o qədər də narahat etmir, sadəcə olaraq, içəridə nə gəzə, nə ətrafa baxa, nə də dincələ bilirəm, tez-tez elə işləyə-işləyə oyuqların birində yuxuya gedirəm, pəncəmin biri bayırda torpağa yapışıb qalır, sanki yuxulu-yuxulu ordan nəsə qoparmaq istəyirəm. Yox, iş üsulumu dəyişəcəm. Səs gələn istiqamətdə torpağı düzünə qazacam və heç bir mülahizdən asılı olmayaraq, səsin əsil səbəbini tapana qədər işi dayandırmayacam. Tapandan sonra, gücüm çatsa, onun axırına cıxacam, yox, gücüm çatmasa, ən azı, səsin hardan gəldiyini dəqiq biləcəm. Ancaq onu dəqiq bilməyim məni nə sakitləşdirəcək, nə də ümidsiz qoyacaq. Eh, qoy nə olur, olsun... Ya elə, ya da belə... Amma, şübhə yeri qalmayacaq, əziyyətinə dəyəcək! Bu qərar özümə də ləzzət elədi. Mənə elə gəlir ki, indiyəcən gördüyüm işlərdə tələskənlik eləmişəm. Təzədən evimə qayıtdığım üçün həyacanlı olmuşam, yerin üstündəki həyatın qayğıları hələ canımdan çıxmayıbmış, yuvanın dincliyi məni hələ büsbütün öz qoynuna almayıbmış, ondan uzun müddət ayrı düşdüyümə görə kövrəlmişəm, ağlıma min cür şeylər gətirmişəm, dəli olmuşam. Axı, nə baş vermişdi? Uzun fasilələrlə eşidilən zəif bir xışıltı... Heç nə... Ancaq deməzədim ki, bu xışıltıya öyrəşmək olar... Yox, buna öyrəşmək olmazdı, ancaq bununla belə, heç bir tədbir görmədən, onu bir az müşahidə etmək olardı. Yəni bir neçə saat qulaq asmaq, sonu gözləmək mümkün idi, daha mənim kimi qulaqlarını divara söykəyib ora-bura sürünmək, nəsə tapmaq üçün deyil, içindəki narahatlığı boğmaq xatirinə səs gələn yerlərdə torpağı eşik-eşik eləmək yaramazdı. Ümid edirəm ki, indi hər şey başqa cür olacaq. Ancaq yenə də ümidimi kəsirəm , - bunu da gözlərimi yumaraq özümə acığım tuta-tuta boynuma alıram - çünki bir neçə saat bundan əvvəl içimdə baş qaldırmış narahatlıq hissi olduğu kimi qalmışdı və ağlım mənə “dayan!”- deməsəydi, çox güman ki, səs gəlib-gəlmədiyinə fikir verməzdim, hara gəldi, inadla, ağına-bozuna baxmadan, yalnız qazmaq