xatirinə, ya mənasız yerə, ya da bəlkə yemək üçün torpağı eşən o xırda məxluq kimi qazmağa başlayardım. Bu təzə, ağıllı plan gah məni özünə çəkir, gah da buraxırdı. Ona qarşı heç nə demək olmazdı, ən azı özüm heç nə deyə bilməzdim və zənnimcə, məni məqsədimə çatdırmalı idi. Ancaq buna baxmayaraq, ona inanmıram. O dərəcədə inanmıram ki, hansı nəticəni verəcəyindən, bu nəticənin nə qədər pis olacağından da qorxmuram. Bəli, mənə belə gəlir, səsi eşitdiyim andan elə fikirləşdim ki, ara vermədən qazmaq lazımdır, ancaq buna çox inanmadığım üçün başlamadım. Buna baxmayaraq, əlbəttə, qazmağa başlayacam, çünki başqa yolum yoxdur, amma indi başlamayacam, onu bir az təxirə salacam. Sağlam düşüncə qalib gələrsə - gəlməlidir də - bu işə tez başlamayacam. Hər halda, ona başlamamışdan əvvəl, bayaq eşik-eşik elədiyim yerləri düzəldəcəm. Düzdür, çox vaxt aparacaq, ancaq bunu eləmək vacibdir. Əgər təzə qazmağa başlayacağım yol məni məqsədimə çatdıracaqsa, deməli, uzun olacaq, yox, məqsədə aparmırsa, sonu-sonucu olmayacaq. Əlbəttə, bu iş yuvadan xeyli aralı düşmək olacaq, ancaq hər halda, yerin üstündəkindən pis olmayacaq, istədiyim anda onu dayandırıb, evimə qonaq gedəcəm, getməsəm də baş meydanın havası gəlib məni tapacaq, işimi həmin hava ilə nəfəs ala-ala görəcəm, amma bununla belə, yenə də yuvadan uzaq düşmək, özümü naməlum talenin ixtiyarına buraxmaq deməkdir, ona görə də buranı qaydaya salıb getmək lazımdır, yoxsa belə çıxardı ki, rahatlığım üçün çalışa-çalışa onu özüm pozmuşam və sonra da qaydasına salmamışam. Beləliklə, işə qazılmış yerləri təzədən doldurmaqla başlayıram. Bu elə bir işdir ki, ona lap yaxşı bələdəm, onu dəfələrlə, demək olar ki, heç iş hesab eləməyə- eləməyə görmüşəm, xüsusilə axıra yaxın möhkəmlətmə, hamarlama işlərində lap ustalaşmışam və bunu da özümü tərifləmək üçün demirəm, sadəcə olaraq, həqiqətdir. Ancaq bu dəfə cətin olacaq, çünki fikrim çox dağnıqdır, bir də görürsən, işin qızğın çağında qulağımı divara söykəyib dinşəyirəm, yenicə yerinə qoyduğum