m torpağın təzədən qayıdıb yerə töküldüyünə fikir vermirəm. Sondakı “bəzək” işləri lap çox diqqət tələb etdiyi üçün, alınmır. Eybəcər görünən donqarlar, çatlar... Hələ onu demirəm ki, o vaxt divara yamaq vurub düzəltdiyim keçidi təzədən bərpa eləmək istəmirəm... Özümə bununla təsəlli verirəm ki, hamısı müvəqqəti işlərdir, geri qayıdıb rahatlanandan sonra hər şeyi təzədən istədiyim kimi düzəldəcəm, onda bütün işlər yağ kimi öz-özünə gedəcək. Bəli, nağıllarda bütün işlər yağ kimi gedir və mənim təsəllim də həmin nağıllardan biridir. Yaxşı olardı ki, indi mükəmməl bir iş görəydim. Tez- tez yollara düşüb haradan səs gəldiyini müəyyənləşdirməkdənsə, bu daha xeyirli olardı, çünki istədiyin yerdə dayanıb dinşəməyə iş demək olmazdı. Üstəlik də təzə-təzə mənasız kəşvlər eləyirəm. Bəzən mənə elə gəlir ki, səs daha kəsilib, çünki fasilə lap şox olur, eşidilmir, öz qanımın fışıltısını daha aydın eşidirəm, bəzən də ikisinin fasiləsi eyni vaxta düşür və onda elə bilirsən ki, səs biryolluq kəsilib. Daha dinşəmirsən, atılıb-düşürsən, həyat büsbütün dəyişir, sanki hansı çeşməninsə gözü açılır, oradan içəri sakitlik axır... Bu tapıntının doğru olub-olmadığlnı yoxlamağa qorxursan, kimisə axtarmağa başlayırsan ki, ona inana, bel bağlaya biləsən, ona görə də yorğalaya-yoğalaya baş meydana qayıdırsan, yadına düşür ki, qəlbində yeni bir həyat arzusu baş qaldıdrıb, səhərdən dilinə heç nə dəyməyib, torpağın üstünə səpələnmiş ehtiyatlardan birini dartıb götürürsən, onu acgözlüklə çeynəyə-çeynəyə, uda-uda bu inanılmaz kəşvi elədiyin yerə qayıdırsan, yeyə-yeyə, guya elə-belə, bir daha inanmaq üçün dinşəyirsən və azacıq dinşəyən kimi də yanıldığını başa düşürsən, özün özündən utanırsan, uzaqlardan gələn xışıltını eşidirsən... Ağzındakını yerə tüpürürsən, onu ayaqlamaq istəyirsən, təzədən işləməyə başlayırsan, ancaq nə elədiyini özün də bilmirsən. Vacib hesab elədiyin yerdə - belə yer də kifayət qədər var – qeyri-ixtiyari nəsə eləyirsən, sanki nəzarətçi gəlib və sən də yalandan özünü