göstərirsən. Ancaq elə də ola bilər ki, bir az məşğul olan kimi, nəsə təzə bir şey kəşv eləyəsən. Deyəsən, xışıltı bir az güclənib, ancaq çox güclənməyəib, əlbəttə, söhbət azacıq fərqdən gedir - hər halda, artıb, aydınca bilinir. Lakin bu güclənmə səsin artmasına deyil, daha çox yaxınlaşmasına oxşayır, sanki onun necə addım – addım yaxınlaşdığını da görürsən. Divardan geri sıçrayırsan, bircə baxışla bu

kəşvin özü ilə gətirə biləcəyi fəsadların hamısını görməyə çalışırsan. Sənə elə gəlir, bu yuvanı hər hansı bir hücumdan qorunmaq üçün tikməyibsən. Düzdür, məqsəd bu olub, ancaq böyük həyat tərübəsinə baxmayaraq, hücum təhlükəsindən və buna uyğun da müdafiə qurmaq fikrindən uzaq olubsan, ya da heç uzaq olmayıbsan (məgər belə də ola bilərdi?!), bundan da betər fikirlə özünə gulağı dinc yaşamaq üçün yer düzəldibsən və elə buna görə də yuvanın sakitliyini hər şeydən üstün tutursan. Halbuki əsas məqsəddən uzaqlaşmadan bu istiqamətdə də çox iş görmək olardı, ancaq nədənsə, nəyə görəsə heç bir iş görülməmişdi... Bu bir neçə ildə bəxtim gətirmişdi və bu da məni ərköyünləşdirmişdi. Düzdür, hərdən narahat olmuşdum, ancaq bəxt olan yerdə narahatçılıq heç nə eləyə bilməzdi...

Indi ilk növbədə yuvaya müdafiə və bunun üçün olan imkanlar nöqteyi-nəzərindən baxmaq, elə bu baxımdan da yenidənqurma planı hazırlamaq, elə həmin dəqiqə də gənclik həvəsi ilə işə başlamaq lazım idi. Hazırda ən vacib iş bu idi. Yeri gəlmişkən, gecikmiş olsa da, nəyisə tapmaq üçün aparılan, məqsədi də yalnız qorxa-qorxa, özü də əliyalın hansı təhlükə mənbəyinisə axtarmaq olan qazıntı işi deyil, çox lazımlı bir iş idi. Gəflətən əvvəlki planımın mənasını başa düşməməyə başlayıram. O vaxt mənə ağıllı görünən bu planda indi ağılabatan heç nə görmürəm, işimi yenə yarımçıq qoyuram, dinşəməyi də buraxıram: indi mənə səsin güclənib-güclənmədiyini bilmək lazım deyil, onsuz da kəşvlərim çox olub, hamısının daşını atıram, beynimdəki ziddiyyətli fikirlərdən canımı qurtarmaq bəsimdir. Yenə də içəridəki yolların